بایگانی

چه سیستم عاملی برای سرورهای اختصاصی بهتر است؟

هر رایانه ای که شما مورد استفاده قرار می دهید بر روی سیستم عامل اجرا می شود.  سرور اختصاصی شما نیز به سیستم عامل نیاز خواهد داشت.  سیستم عاملی که برای سرور اختصاصی خود انتخاب می کنید نقش مهمی در تجربه ای که از سرور خواهید داشت بازی می کند. با اینکه قبل از سرمایه گذاری بر روی سرورهای اختصاصی باید  مواردی را مدنظر داشته باشید اما انتخاب سیستم عامل مناسب اولین و مهم ترین اولویتی است که پیش روی شما قرار دارد. فقط به خاطر داشته باشید که اگر می خواهید سرور خود را به دست شرکت دیگری بسپارید و خودتان قصد مدیریت آن را ندارید زیاد لازم نیست درگیر انتخاب سیستم عامل شوید. اما اگر قصد دارید سرور را خودتان مدیریت کنید بهتر است در این مقاله با ما همراه شوید.

دو سیستم عامل اصلی برای سرورهای اختصاصی:

دو گزینه اصلی پیش روی شما  قرار دارد. یکی از این گزینه ها لینوکس و دیگری ویندوز است. لینوکس محبوبیت بیشتری در میان افراد دارد . با اینحال محبوبیت سرورهای ویندوزی نیز در حال افزایش است. دلایل بسیار زیادی برای این امر وجود دارد اما مهم ترین دلیل این است که افراد بیشتری با ویندوز اشنا هستند و به خدمات آن اعتماد می کنند.  قطعا سیستم عامل های دیگری برای سرورهای اختصاصی وجود دارد. به عنوان مثال می توان Apple OS X را می توان در نظر گرفت.

 مقایسه سیستم عامل های مختلف لینوکس برای سرورها:

نسخه های متعددی از سیستم عامل لینوکس وجود دارد. سعی می کنیم در این مقاله سه توزیع اصلی لینوکس یعنی دبیان، سنت او اس و اوبونتو را با هم مقایسه کنیم.  مزایا و معایب این تزویع ها  عبارتند از :

 سنت او اس:

سنت او اس، محبوب ترین سیستم عامل برای سرورهای اختصاصی است و البته دلیل خوبی برای این محبوبیت وجود دارد. سنت او اس بر اساس توزیع ردهت است.

مزایا:

  • بر اساس راه حل های تجاری است.
  • بسیار پایدار است
  • به خوبی تست و بررسی شده است.

 

معایب:

  • دوره های طولانی بین انتشار آن وجود دارد
  • همیشه آخرین قابلیت ها در دسترس نیست.

دبیان:

دبیان یکی از قدیمی ترین توزیع هایی است که افراد از آن استفاده می کنند و هنوز هم قدرت خود را دارد.

مزایای استفاده از دبیان:

  • انتشارهای پایدار با باگ های اندک
  • پشتیبانی برای معماری های متعدد
  • جامعه بزرگ و مفید

معایب:

  • فرایند نصب پیچیده
  • انتظار طولانی برای انتشار

اوبونتو:

بیشتر افراد بر این باورند که اوبونتو یکی از توزیع های دسکتاپی است اما این توزیع یکی از قدرتمندترین توزیع های لینوکسی موجود در بازار است و می توان به خوبی از آن در سرورهای اختصاصی استفاده کرد.

مزایای استفاده از اوبونتو:

  • راحتی کاربرد
  • مستندات بسیار
  • تاریخ انتشار پایدار
  • پشتیبانی رسمی

معایب:

  • برخی از نرم افزارها ممکن است بر روی اوبونتو به درستی اجرا نشوند
  • نرم افزار اختصاصی استفاده شده است.

 

انتخاب سیستم عامل مناسب برای سرورهای اختصاصی:

راحت ترین روش برای انتخاب سرور اختصاصی، انتخاب سیستم عاملی است که بیشتر با آن اشنا هستید . سعی کنید دستورات خط فرامان برای لینوکس را یاد بگیرید تا بتوانید برخی از وظایفی که نیاز دارید را به درستی انجام دهید. اگر  اشنایی کافی با لینوکس دارید، می توانید به سرعت سرور خود را راه اندازی کنید. با اینحال برخی از افراد ترجیح می دهند از ویندوز به عنوان سیستم عامل سرور خود استفاده کنند. سرورهای ویندوزی انعطاف پذیری زیادی دارند. اگر آشنایی کافی با سرور و مدیریت آن ندارید می توانید به صفحه مدیریت سرور اختصاصی مراجعه کنید.

چه سیستم عاملی برای سرورهای اختصاصی بهتر است؟

۵ (۱۰۰%) ۱ vote

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

02128421193
09129726343
09362196343
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

چگونه سی پنل را بر روی سرور مجازی سنت او اس ۶ نصب کنیم؟

سی پنل یک اپلیکیش راحت و مناسب است که به شما اجازه میدهد با استفاده از یک رابط کاربری گرافیکی سرور را مدیریت کنید. اگرچه نصب سی پنل کار آسانی است اما اجرای اسکریپت ها ممکن است چند ساعت زمان نیاز داشته باشد.

نکته ها:

  • بعد از اینکه سی پنل نصب شد، نمی توان آن را بدون بازیابی کامل سرور حذف کرد.

نصب:

قبل از نصب سی پنل ، باید دو مرحله زیر را طی کنید.

قبل از هر چیزی مطمئن شوید که پرل( Perl ) بر روی سرور نصب شده است. می توانید از کد زیر برای انجام اینکار استفاده کنید.

sudo yum install perl

بعد از نصب پرل، باید یک مرحله مقدماتی را نیز انجام دهیم. سی پنل باید مطمئن شود که سرور مورد نظر دارای نام دامنه تایید شده است. به همین منظور باید نام هاست مناسب ارائه گردد. اگر از این مرحله عبور کنید مطمئن باشید با خطاهای بسیاری مواجه خواهید شد.

۲۰۱۲-۱۱-۰۱ ۱۶:۰۰:۵۴  ۴۶۱ (ERROR): Your hostname () is not set properly. Please

۲۰۱۲-۱۱-۰۱ ۱۶:۰۰:۵۴  ۴۶۲ (ERROR): change your hostname to a fully qualified domain name,

۲۰۱۲-۱۱-۰۱ ۱۶:۰۰:۵۴  ۴۶۳ (ERROR): and re-run this installer.

خوشبختانه این خطا راه حل بسیار ساده ای دارد. اگر FQDN دارید می توانید دستور زیر را تایپ کنید:

hostname your FQDN

در غیر اینصورت می توانید  نصب سی پنل را ادامه دهید اما باز هم نام هاست وجود ندارد . البته شما می توانید یک نام موقتی را تایپ کنید. بعد از نصب سی پنل، قادر خواهید بود نام هاست را دوباره تغییر دهید.

hostname  host.example.com

نصب سی پنل:

اگرچه نصب سی پنل مراحل آسانی دارد اما ممکن است اینکار کمی زمانبر باشد. برای شروع کافیست screen و wget را با دستور زیر نصب کنید:

 

sudo yum install screen wget

بعد از نصب آن می توانید session جدیدی را آغاز کنید:

screen

بعد از باز شدن screen ، قادر خواهید بود با استفاده از WHM یا DNS سی پنل خود را نصب کنید .برای نصب سی پنل با WHM از دستور زیر استفاده کنید:

 

wget -N http://httpupdate.cPanel.net/latest

 

برای نصب سی پنل با نسخه DNS بهتر است از دستور زیر استفاده نمایید:

wget -N http://httpupdate.cPanel.net/latest-dnsonly

بعد از نصب بسته مورد نظر، می توانید کار را ادامه دهید و اسکریپت را اجرا کنید:

sh latest

سپس Screen را ببندید. حتی اگر سرور را ببندید ممکن است اسکریپت یک الی دو ساعت زمان نیاز داشته باشد تا کاملا اجرا شود.به همین خاطر اسکریپت در این مدت در پس زمینه اجرا می شود.به منظور جدا کردن نوع صفحه نمایش از کد   Cntrl-a-d   استفاده کنید. برای اتصال دوباره نیز می توانید از دستور screen –r استفاده نمایید.

بعد از اینکه نصب سی پنل به اتمام رسید، می توانید با استفاده از آدرس آی پی خود به آن دسترسی داشته باشید. با استفاده از دستورات زیر می توانید نام کاربری و پسورد خود را ایجاد کنید:

username: your_server_user

password: your_password

چگونه سی پنل را بر روی سرور مجازی سنت او اس ۶ نصب کنیم؟

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

۱۰ مورد از بهترین توزیع های لینوکس در سال ۲۰۱۶

با ظهور عصر لینوکس، توزیع های بسیار زیادی از لینوکس ایجاد شده است که می تواند برای مقاصد و نیازمندی های مختلف به کار رود. هر کدام از توزیع های لینوکس دارای قابلیت ها و ویژگی های منحصر به فرد خود هستند و برای مقاصد مشخصی به کار می روند.  اما هنوز هم انتخاب بهترین توزیع لینوکس برای یک شرکت بر عهده ادمین ها و مدیران آن است.  فرض کنید شخصی از شما بپرسد بهترین توزیع لینوکس که تا به حال عرضه شده است کدام است؟ پاسخ دادن به این سوال کمی دشوار است زیرا نمی توان با قطعیت گفت که چه توزیعی بهترین مورد برای شرکت هاست. با این وجود، تعدادی توزیع لینوکس محبوب وجود دارد. در این مقاله قصد داریم ۱۰ مورد از بهترین توزیع های لینوکس در سال ۲۰۱۶ را معرفی کنیم. پس همراه وب ایده باشید.

  1. لینوکس مینت:

linux-mint

هدف از لینوکس مینت ایجاد یک سیستم عامل راحت، مدرن و اجرایی است که استفاده از آن اسان باشد و قدرتمندی خوبی در اختیار کاربر قرار دهد.لینوکس مینت برگرفته از  اوبونتوست . مینت  از مخازن نرم افزاری ابونتو استفاده می کند بنابراین شما می توانید پکیج های یکسانی را در آن مشاهده کنید. هدف اصلی آن فراهم آوردن تجربه بهتر و کامل تری از لینوکس است که در آن افزونه مرورگر، کدک، پشتیبانی برای DVD playback، جاوا و سایر اجزا وجود دارد. این سیستم عامل دارای ابزارهای پیکربندی منحصر به فرد و رابط نصب مبتنی بر وب است. مینت از میزکار Cinnamon استفاده می کند. این محیط تمیز و پایدار است. از آنجایی که مینت مبتنی بر LTS اوبونتوست، به مدت طولانی تری پشتیبانی می شود.

  1. دبیان:

debian

دبیان توسط ایان مورداک ایجاد شده است که در ۲۸ دسامبر سال ۲۰۱۵ فوت کرد. دبیان یک توزیع محبوب است که امروزه به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. این توزیع کاملا رایگان و متن باز است  و عمدتا تحت پروانه عمومی همگانی گنو تشکیل شده است.توزیع پایدار دبیان یکی از محبوب ترین توزیع ها برای کامپیوترهای شخصی و سرورهای شبکه است و سالهاست که برای  توزیع های دیگر  به عنوان پایه  مورد استفاده قرار می گیرد. از آنجایی که دبیان رایگان  و بسیار پایدار است، پشتیبانی خوبی از آن می شود و بیشتر ISP ها و شرکت های کوچک و بزرگ  از آن بهره مند می شوند. دبیان یکی از انتخاب های اصلی ادمین ها برای توسعه سرورهای مختلف است. نگهداری، عیب یابی و توسعه آن بسیار ساده است. شما می توانید از بسته نصب apt-get برای نصب هر بسته ای استفاده کنید. دبیان برای توسعه اپلیکیشن های وب و سرورهای ایمیل عالی است. همچنین شما می توانید  اپلیکیشن های وب بسیاری را با دبیان توسعه دهید.  همچنین این سیستم عامل بسیار امن است. بر اساس گفته های سایت رسمی، دبیان بیش از ۴۳۰۰۰ پکیج(بسته) دارد.  همیشه باید اخرین نسخه از آن را دانلود کنید که با معماری سخت افزاری شما منطبق و هماهنگ است.

  1. اوبونتو:

ubuntu

امروزه اوبونتو یکی از بهترین توزیع های لینوکسی است. اوبونتو بر اساس دبیان است و مخازن نرم افزاری خود را دارد. این توزیع از میزکار یونیتی استفاده می کند.اوبونتو دارای همه امکاناتی است که شما برای سازمان، خانه یا شرکت خود نیاز دارید. همه اپلیکیشن های ضروری همچون مرورگرها،اپلیکیشن های ایمیلی و آفیس سوئیت به صورت پیش فرض نصب شده است. همچنین  بازی ها و اپلیکیشن های متعددی در اوبونتو وجود دارد.به توزیع های زیر توجه کنید:

  • ادوبونتو: توزیعی متمرکز بر روی ابزارهای آموزشی، برای استفاده در مدارس یا خانه
  • Ubuntu GNOME: اوبونتو با دسکتاپ GNOME است.
  • کوبونتو: توزیعی رسمی بر پایه اوبونتو، با میزکار کی‌(K)
  • Ubuntu Kylin: این توزیع برای کشور چین ساخته شده است.
  • لوبونتو: پروژه‌ای با هدف ساخت توزیعی سبک‌تر از اوبونتو، با میزکار LXDE.
  • میتوبونتو: برای ایجاد تاتر خانگی با استفاده از MythTV طراحی شده و از محیط میزکار اکس‌اف‌سی‌ئی استفاده می‌کند.
  • اوبونتو استودیو: یک توزیع برای ویرایش حرفه‌ای ویدئو و صوت است.
  • Xubuntu: یک توزیع با میزکار XFCE است.
  • Ubuntu MATE: این توزیع دارای میز کار Mate است.

۴٫لینوکس OpenSUSE/ SUSE:

opensuse

این  توزیع انتخاب ادمین ها، توسعه دهندگان و کاربران دسکتاپی است. زمانی که صحبت از لینوکس تجاری به میان می اید، تنها دو توزیع وجود دارد که می توان در مورد آن بحث کرد. یکی از این توزیع ها Red Hat Enterprise Linux (RHEL) و دیگری SUSE Linux Enterprise (SLE) است. زمانی SUSE یکی از توزیع  های کاربر پسند دسکتاپی بود اما امروزه اوبونتو این حوزه را در اختیار دارد. توزیع openSUSE، پایدار است، استفاده از آن بسیار ساده می باشد.

  1. Red Hat Enterprise Linux:

redhat

ردهت لینوکس یکی از توزیع های لینوکسی است که برای سرورها به کار می رود و در این حوزه پادشاهی می کند. این توزیع یک پلتفرم پایدار با پشتیبانی طولانی مدت است.  این توزیع از قوانینی استفاده می کند که مانع از کاربرد آن به صورت غیر قانونی می شود. ردهت در سال ۱۹۹۳ ایجاد شد. این توزیع امکانات زیادی داشت و به تدریج توانست توسعه پیدا کند. RHEL برای مراکز داده مدرن طراحی شده است. همچنین این توزیع پایداری بسیار خوبی دارد.  برای محیط های مجازی سازی یا حتی ایجاد محیط هیبریدی باز ، استفاده از RHEL انتخاب خوبی خواهد بود.  با استفاده از این توزیع امنیت بسیار خوبی خواهید داشت و می توانید عملکرد عالی از سیستم خود انتظار داشته باشید.

۶٫فدورا(Fedora):

fedora

توزیع فدورا تمرکز خوب و قوی بر روی نرم افزارهای رایگان دارد. این توزیع توسط ردهت پشتیبانی می شود و نسخه رایگان RHEL است. فدورا  سه توزیع دارد که شامل ورک استیشن، سرور و  کلاود(ابر) است. فدورا ورک استیشن یک سیستم عامل خوب با کاربری اسان برای لپ تاپ  و رایانه های شخصی است. این توزیع مجموعه ای از ابزارها را برای توسعه دهندگان و سازندگان دارد. فدورا سرور  یک سیستم عامل قدرتمند و انعطاف پذیر است که بهترین و آخرین فناوری های مرکز داده را دارد. اینکار به شما اجازه می دهد کنترل کاملی بر روی زیرساخت ها و خدمات موجود داشته باشید. فدورا کلاود(ابری) تصویر حداقلی از فدورا را فراهم می کند و بیشتر در محیط های ابری خصوصی و عمومی مورد استفاده قرار می گیرد. این توزیع تنها موارد ضروری را در خود دارد و همین امر باعث شده است که منابع بسیار سبکی داشته باشد اما شما می توانید اپلیکیشن های ابری را در آن اجرا کنید.

۷٫مانجارو(Manjaro):

manjaro

مانجارو توزیع مدرنی از لینوکس است که بر پایه Arch Linux می باشد. این توزیع دارای میزکار Xfce یا میز کار KDE Plasma است. این توزیع از مدیر بسته Pacman استفاده می کند. مانجارو یک توزیع کاربر پسند  است و سرعت، قدرت و بهره وری خوبی دارد. مخزن نرم افزاری اختصاص یافته به خوبی تست شده است. با استفاده از مانجارو می توانید دسترسی خوبی به مخازن Arch User داشته باشید.

۸٫مجیا(Mageia):

mageia

مَجیا یک توزیع لینوکس و انشعابی از مندریوا لینوکس است و در سال ۲۰۱۱ ایجاد شده است. این توزیع به عنوان نرم افزار متن باز و رایگان ایجاد شده است. همانند سایر  توزیع های لینوکس، مجیا نیز از تمامی میزکارهای بزرگ استفاده می کند.  مشابه لینوکس مندریوا،  اصلی ترین میزکار مورد استفاده در مجیا KDE است. کاربران نهایی می توانند از میزکار KDE و GNOME برای نسخه دی وی دی نصب کوچک استفاده کنند. هدف اصلی این توزیع ارائه محیطی امن، پایدار و قابل اعتماد برای کاربران است.

  1. سنت او اس:

centos

سنت او اس، توزیع لینوکسی مبتنی بر RHEL است. این توزیع رایگان  است و امنیت بسیار خوبی برای کاربران فراهم می کند. یکی از بهترین توزیع های لینوکسی برای سرورهاست و به همراه دبیان این حوزه را تحت پوشش خود دارد. آخرین نسخه از سنت او اس  به خاطر وجود قابلیت های شرکتی زیاد، عالی است. از آنجا که این توزیع از RHEL قدرت گرفته است، بسیار پایدار است. شما می توانید از این توزیع برای نصب بر روی لپ تاپ استفاده کنید و  محیط توسعه ای مورد نیاز خود را ایجاد نمایید. سنت او اس پشتیبانی بسیار خوبی دارد.

  1. آرچ لینوکس(Arch Linux):

arch-linux

آرچ لینوکس یک توزیع لینوکسی سفارشی سازی شده است. زمانی که صحبت از کنترل کامل کاربر  بر روی سیستم به میان می اید، آرچ لینوکس بهترین انتخاب است. ارچ لینوکس به گونه ای طراحی شده است که به شما اجازه می دهد از انعطاف پذیری ،سبک بودن و ساده بودن آن نهایت استفاده را ببرید.  هیچ میزکار پیش فرضی بر روی آن وجود ندارد. شما می توانید همه چیز را از ابتدا ایجاد کنید.  همچنین قادر خواهید بود پکیج های لینوکس را برای خود نصب  یا کامپایل کنید. اگر از این توزیع استفاده کنید می توانید همه جوانب لینوکس را یاد بگیرید و از دانش خود لذت ببرید.  باید همه چیز را به صورت دستی نصب کنید. توزیع آرچ از مدل انتشار غلطان(rolling release) استفاده می کند. این موضوع بدین معناست که هر گونه installation image تنها اسنپ شاتی از نرم افزارهای فعلی است که قبلا نصب شده است.

منبع

۱۰ مورد از بهترین توزیع های لینوکس در سال ۲۰۱۶

۴ (۸۰%) ۲ votes

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

چگونه اپن کارت را بر روی سنت او اس ۷ نصب کنیم؟

در این مقاله به نحوه نصب بر روی سنت او اس ۷  می پردازیم. پس همراهامید احمدیانی باشید.

چرا  توزیع سنت او اس برای اینکار انتخاب شده است؟

سنت او اس یکی از توزیع های است که از منابعی  به وجود آمده است که توسط RHEL فراهم شده است. به همین خاطر سنت او اس از لحاظ عملکردی با RHEL سازگار است. این توزیع رایگان و بدون هزینه است. هر کدام از نسخه های   سنت او اس  بیش از ۱۰ سال نگه داری شده اند. نسخه جدید سنت او اس تقریبا هر ۲ سال یکبار منتشر می شود و هر کدام از این نسخه ها به صورت دوره ای به روزرسانی می شوند. همین امر باعث شده است سنت او اس  به یک توزیع لینوکسی امن، قابل اعتماد، قابل پیش بینی و قابل تولید تبدیل شود.

این مقاله را نیز بخوانید:۱۰ مورد از بهترین توزیع های لینوکس در سال ۲۰۱۶

اپن کارت چیست؟

اپن کارت یک سیستم ساز حرفه ای است که نصب آن بسیار ساده است. بعد از نصب می توانید قالب مورد نظر خود را انتخاب کنید، محصولات خود را به آن اضافه نمایید و شروع به دریافت سفارش کنید. اپن کارت دارای  روش های پرداخت متعدد و مدیریت سفارش درون ساخت است. پشتیبانی از آن و به روزرسانی نرم افزار ها رایگان است.  اپن کارت یک پلتفرم متن باز رایگان  برای افرادی است که به صورت آنلاین به تجارت می پردازند. این پلتفرم بنیان حرفه ای و قابل اعتمادی را فراهم می کند  که ساخت آنلاین موفقیت آمیز را بسیار ساده تر کرده است. این بنیان می تواند برای طیف گسترده ای از کاربران جذاب باشد . توسعه دهندگانی که به دنبال رابط  کاربر پسند هستند ، صاحبان هایی که تازه وارد دنیای مجازی شده اند و همه افرادی که به دنبال یک پلتفرم ساده و قدرتمند برای فروش می گردند باید برای یکبار هم که شده اپن کارت را امتحان کنند. اپن کارت دارای قابلیت ها و ویژگی های گسترده ای است که همین امر باعث می شود سفارشی سازی آن بسیار راحت باشد. با استفاده از ابزارهایی که در این پلتفرم وجود دارد  می توانید  بیشترین بهره را از پتانسیل خود ببرید.  این پلتفرم توسطجوامع گسترده ای حمایت می شود.  اپن کارت هر گونه ویژگی که یک CMS تجارت الکترونیکی مدرن باید داشته باشد را داراست. این ویژگی ها و قابلیت ها عبارتند از:

  • طبقه بندی ها
  • محصولات
  • تولید کنندگان
  • چند زبانه بودن
  • پشتیبانی از چندین واحد پول
  • مرور و بررسی محصولات/ رتبه بندی

پیش نیازها:

برای ، باید موارد زیر را بر روی سنت او اس ۷ خود داشته باشید:

  • وب سرور( توصیه می شود از وب سرور آپاچی استفاده کنید)
  • PHP 5.3+
  • پایگاه داده( پایگاه داده پیشنهادی MYSQLi است)

کتابخانه ها و ماژول های PHP مورد نیاز عبارت است از :

  • Curl
  • Zip
  • ZLib
  • GD
  • Library
  • Mcrypt
  • Mbstrings

مطمئن شوید که فایروال /iptables شما هیچ پورتی را مسدود نمی کند. همچنین باید اطمینان حاصل کنید که user permission ها به درستی تنظیم شده است و از این بابت مشکلی ندارید. برای غیر فعال کردن SELinux دستور زیر را تایپ کنید:

setenforce 0

خوب اول از هر کاری اجازه دهید سنت او اس ۷ را به روزرسانی کنیم.  اینکار به شما کمک می کند سرور خود را به روز نگه دارید. برای انجام اینکار دستورات زیر را یکی پس از دیگری اجرا کنید و منتظر به روزرسانی باشید.  این به روزرسانی به سرعت اینترنت شما بستگی دارد. پس صبور باشید:

sudo yum clean all

sudo yum -y update

بعد از اینکه به روزرسانی کامل شد، چیزی شبیه شکل زیر خواهید داشت.

updatecentos7

نصب آپاچی به عنوان وب سرور:

برای نصب آپاچی بر روی سنت او اس ۷، دستورات زیر را در ترمینال خود اجرا کنید:

sudo yum -y install httpd

اینکار باعث می شود آپاچی به عنوان وب سرور بر روی سیستم شما دانلود و نصب شود. خوب برای اجرای آپاچی باید از دستورات زیر استفاده کنید:

sudo systemctl start httpd

 برای اینکه بعد از هر بار ریبوت، آپاچی به صورت خودکار آغاز شود از دستورات زیر بهره مند شوید:

sudo systemctl enable httpd

بررسی و تست آپاچی:

برای تست و بررسی آپاچی از دستور زیر استفاده کنید:

sudo systemctl status httpd

اینکار به شما کمک می کند وضعیت وب سرور خود را بررسی کنید.  علاوه بر روش ذکر شده، می توانید مرورگر خود را باز کنید و عبارت localhost را  در نوار آدرس تایپ نمایید. چیزی شبیه شکل زیر را مشاهده خواهید کرد:

testing_apache_centos7

این تصویر نشان می دهد که وب سرور ما به روز است و به خوبی اجرا می شود.همچنین ممکن است نیاز به فعالسازی ماژول mod_rewrite باشد. برای اینکار کافیست فایل قرار گرفته در مسیر /etc/httpd/conf/httpd.conf را توسط ویرایشگر مورد نظر خود باز کنید  و خطوط زیر را تغییر دهید:

AllowOverride None

این خط باید به خطی که در زیر مشاهده می کنید تغییر پیدا کند:

AllowOverride All

خوب وب سرور آپاچی آماده کار است.

نصب MySQL / MariaDB:

برای نصب MySQL / MariaDB بر روی سیستم خود، دستور زیر را اجرا کنید:

sudo yum install mariadb-server mariadb

این دستور باعث  دانلود و نصب MySQL / MariaDB بر روی سیستم شما می شود. برای اجرای MariaDB server از دستور زیر استفاده کنید:

sudo systemctl start mariadb

خوب حالا باید پسوردی را برای کاربر روت خود تعیین کنیم. اینکار از طریق تایپ کردن دستورات زیر انجام می شود:

sudo mysql_secure_installation

centos7_security

بعد از اجرای دستور چیزی شبیه شکل زیر را مشاهده خواهید کرد. روی Y کلیک کنید و پسورد پیچیده خود را تایپ کنید و خوب آن را به خاطر بسپارید.

afterrootpasswordcentos7

بعد از اینکه پسورد روت را تنظیم کردید، چیزی شبیه شکل زیر را مشاهده خواهید کرد:

حالا چند گزینه Y/N را خواهید داشت که باید به دقت به آن پاسخ دهید:

عبارت Y را برای Remove anonymous users? فشار دهید

عبارت Y را برای سوال Remove test database and access to it? انتخاب کنید.

عبارت Y را برای سوال Reload privilege tables now? انتخاب نمایید.

بعد از اینکه تمامی این مراحل را پشت سر گذاشتید، باید چیزی شبیه شکل زیر داشته باشید.

finishmariadbcentos7

خوب MySQL / MariaDB شما آماده است.

نصب PHP:

برای نصب PHP، ترمینال خود را باز کنید و دستور زیر را در آن تایپ نمایید:

sudo yum -y install php php-mysql php-gd php-ldap php-odbc php-pear php-xml php-xmlrpc php-mbstring php-snmp php-soap php-mcrypt curl zlib

اینکار باعث می شود PHP بر روی سیستم سنت او اس ۷ شما دانلود و نصب شود.  همچنین استفاده از این دستور به شما کمک می کند ماژول های PHP و سایر موارد ضروری برای اپن کارت را نصب نمایید.

نصب phpMyAdmin:

 برای نصب phpMyAdmin از دستورات زیر استفاده کنید:

sudo yum -y install epel-release

حالا دوباره از دستور زیر استفاده کنید:

sudo yum -y install phpmyadmin

بعد از نصب PHP، باید آپاچی یا وب سرور خود را رستارت کنید تا بتواند با PHP کار کند. برای انجام اینکار دستور زیر را تایپ کنید:

sudo systemctl restart httpd.service

برای اینکه ببینید  می توانید به phpMyAdmin دسترسی داشته باشید یا خیر ، مرورگر خود را باز کنید و در نوار آدرس عبارت زیر را تایپ کنید:

localhost/phpmyadmin

phpmyadmincentos7

خوب نصب PHP نیز با موفقیت  انجام شد.

نصب اپن کارت:

ابتدا یک فولدر با نام opencart ایجاد کنید و  دایرکتوری را به آن فولدر تغییر دهید.

mkdir opencart

cd opencart

آخرین نسخه از اپن کارت را نصب کنید.  باید فایلی با نام opencart-2.1.0.2.zip را دانلود نمایید.با استفاده از دستور زیر آن را از حالت ZIP خارج کنید:

sudo unzip opencart-2.1.0.2.zip

بعد از اینکه فایل خود را از حالت Zip خارج کردید ، فولدری به نام opencart-2.1.0.2 را خواهید داشت. آن را به opencart تغییر نام دهید. حالا این فولدر را با استفاده از دستورات زیر به مسیر /var/www/html کپی کنید:

sudo cp -avr opencart /var/www/html

حالا به مسیر /var/www/html بروید و دستورات زیر را تایپ کنید:

sudo chmod -R 775 opencart

sudo chown apache:apache opencart

دایرکتوری را به موقعیت فولدر تغییر دهید:

sudo cd /var/www/html/opencart/upload

فایل config را  از config-dist.php به config.php تغییر دهید:

cp config-dist.php config.php

باید فایل دیگری را در فولدر ادمین تغییر نام دهید. اینکار را از طریق دستورات زیر انجام دهید:

cp /var/www/html/opencart/upload/admin/config-dist.php /var/www/html/opencart/upload/admin/config.php

حالا عبارت زیر را در نوار آدرس مرورگر خود تایپ کنید:

localhost/opencart/upload

باید تصویر زیر را مشاهده کنید. حالا می توانیم نصب اپن کارت را آغاز کنیم.

step1centos7opencart

بر روی دکمه CONTINUE کلیک کنید.

در تصویر بالا مطمئن شوید که تیک سبز بر روی همه گزینه ها وجود دارد. اگر نشانه قرمز رنگی را در این بخش مشاهده کردید، باید قبل از ادامه نصب آن را حل کنید.  اگر همه چیز درست بود بر روی CONTINUE کلیک کنید. شکلی شبیه شکل زیر را خواهید داشت:

step2centos7opencart

حالا باید پایگاه داده ای برای اپن کارت خود ایجاد کنیم. برای انجام اینکار، مرورگر خود را باز کنید و دستور زیر را وارد نمایید.

localhost/phpmyadmin

اینکار باعث می شود سیستم، نام کاربری و پسورد را از شما بپرسد.  به عنوان نام کاربری عبارت Root  را وارد کنید و برای پسورد هم باید پسوردی را بزنید که قبلا ایجاد کرده اید. بعد از لاگین شدن،  شکلی شبیه شکل زیر خواهید داشت.

step3centos7opencart

حالا بر روی دکمه new کلیک کنید. بعد از کلیک کردن بر روی این گزینه شکلی شبیه زیر خواهید داشت.  نام پایگاه داده را تایپ کنید و بر روی دکمه Create کلیک نمایید.

phpmyadmincenos7step2

حالا پایگاه داده برای نصب اپن کارت آماده است.

 باید به مرحله نصب اپن کارت برگردید.

به عنوان DB Driver باید MySQLi ، برای Hostname باید localhost و برای نام کاربری عبارت Root را وارد کنید. از پسوردی که ایجاد کرده اید استفاده کنید و نام پایگاه داده را وارد نمایید.  همچنین باید ادرس ایمیل و پسورد ادمین را وارد کنید زیرا برای دسترسی به پنل مدیریتی اپن کارت به آن نیاز خواهید داشت. حالا روی گزینه CONTINUE کلیک کنید.

بعد از اینکار، شکلی شبیه  شکل زیر خواهید داشت:

step3_1centos7opencart

عبارت زیر را در نوار آدرس وارد کنید:

localhost/opencart/upload

برای دسترسی به پنل مدیریتی اپن کارت، در مرورگر خود عبارت زیر را تایپ کنید:

localhost/opencart/upload/admin

شکلی شبیه شکل زیر خواهید داشت:

step4centos7opencart

برای نام کاربری Admin  را وارد کنید.پسوردی  را وارد کنید که قبلا به هنگام تنظیم اپن کارت ایجاد کرده اید.

liveopencartcentos7

خوب نصب اپن کارت بر روی سنت او اس ۷ به خوبی انجام شد. امیدوارم از این آموزش استفاده کرده باشید.

منبع

چگونه اپن کارت را بر روی سنت او اس ۷ نصب کنیم؟

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

نصب MariaDB Master-Slave Replication در سنت او اس ۷

همانطور که می دانید ماریا دی بی(MariaDB) جایگزینی برای پایگاه داده مای اس کیو ال(MySql) به شمار می رود. ماریا دی بی یک Sql server سریع، مقیاس پذیر و قابل اعتماد  است که پیشرفت ها و بهینه سازی های زیادی در آن ایجاد شده است. MariaDB replication، روشی برای ذخیره سازی کپی های متعدد از یک داده بر روی بسیاری از سیستم هاست و داده ها نیز به صورت خودکار از پایگاه داده (مستر) به پایگاه داده دیگری (Slave) کپی می شوند.   اگر یک سرور از کار بیفتد،  مشتریان می توانند هنوز هم دسترسی خوبی به داده های خود داشته باشند. اینکار معمولا از طریق پایگاه داده Slave انجام می شود. در این مقاله قصد داریم  نصب MariaDB Master-Slave replication را در سنت او اس ۷ با هم مرور کنیم.  این روش بر روی تمامی توزیع های لینوکس همچون RHEL، سنت او اس، اوبونتو و openSUSE قابل اجراست.  تنها چیزی که شما نیاز دارید این است که بدانید چگونه ماریا دی بی را در  توزیع  مورد نظر نصب کنید.

سناریو:

 ما در این مقاله از دو سیستم به منظور انجام این آموزش استفاده خواهیم کرد.  اما شما می توانید از هر نوع توزیع لینوکسی که دوست داشتید برای نصب ماریا دی بی استفاده کنید. تنها نصب ماریادی بی برای توزیع لینوکس های دیگر متفاوت خواهد بود.  خوب سیستمی که برای این آموزش مورد استفاده قرار گرفته است مشخصات زیر را دارد:

  • MariaDB Master : سنت او اس ۷، ۶۴ بیت، مینیمال سرور(Minimal Server)
  • آی پی آدرس سرور مستر: ۱۶۸٫۱٫۱۵۰/۲۴
  • MariaDB Slave: سنت او اس ۷، ۶۴ بیتی، Minimal Server
  • آی پی ادرس سرور Slave:168.1.151/24

نصب ماریادی بی بر روی سرور مستر و Slave :

برای نصب ماریا دی بی  می توانید دستورات زیر را اجرا کنید:

yum install mariadb-server mariadb

حالا سرویس ماریا دی بی را اجرا کنید و به آن اجازه دهید در هر ریبوت به صورت خودکار شروع به کار کند. برای انجام اینکار از دستورات زیر کمک بگیرید:

systemctl start mariadb

systemctl enable mariadb

تنظیم پسورد روت ماریا دی بی بر روی سرور مستر و Slave:

به طور پیش فرض پسورد روت برای MriaDB /MySQL  خالی است. بنابراین برای اینکه از دسترسی سایر افراد به آن جلوگیری کنید بهتر است پسوردی را انتخاب  نمایید. برای اینکه بتوانید پسورد روت را برای MYSQL نصب کنید دستور زیر را اجرا نمایید:

mysql_secure_installation

خروجی نمونه:

/usr/bin/mysql_secure_installation: line 379: find_mysql_client: command not found

NOTE: RUNNING ALL PARTS OF THIS SCRIPT IS RECOMMENDED FOR ALL MariaDB

 SERVERS IN PRODUCTION USE!  PLEASE READ EACH STEP CAREFULLY!

In order to log into MariaDB to secure it, we’ll need the current

password for the root user.  If you’ve just installed MariaDB, and

you haven’t set the root password yet, the password will be blank,

so you should just press enter here.

Enter current password for root (enter for none):

OK, successfully used password, moving on…

Setting the root password ensures that nobody can log into the MariaDB

root user without the proper authorisation.

Set root password? [Y/n] y ## Enter Y and press Enter

New password: ## Enter new password

Re-enter new password: ## Enter password again

Password updated successfully!

Reloading privilege tables..

 … Success!

By default, a MariaDB installation has an anonymous user, allowing anyone

to log into MariaDB without having to have a user account created for

them.  This is intended only for testing, and to make the installation

go a bit smoother.  You should remove them before moving into a

production environment.

Remove anonymous users? [Y/n] y ## Enter Y and press Enter

 … Success!

Normally, root should only be allowed to connect from ‘localhost’.  This

ensures that someone cannot guess at the root password from the network.

Disallow root login remotely? [Y/n] y ## Enter Y and press Enter

 … Success!

By default, MariaDB comes with a database named ‘test’ that anyone can

access.  This is also intended only for testing, and should be removed

before moving into a production environment.

Remove test database and access to it? [Y/n] y ## Enter Y and press Enter

 – Dropping test database…

 … Success!

 – Removing privileges on test database…

 … Success!

Reloading the privilege tables will ensure that all changes made so far

will take effect immediately.

Reload privilege tables now? [Y/n] y ## Enter Y and press Enter

 … Success!

Cleaning up…

All done!  If you’ve completed all of the above steps, your MariaDB

installation should now be secure.

Thanks for using MariaDB!

بعد از اینکه ماریادی بی را بر روی هر دو سرور نصب کردید، باید replication را نیز نصب کنیم. اول از هر کاری، سرور مستر را پیکربندی خواهیم کرد.

پیکربندی MariaDB Master:

اولین و مهم ترین مرحله  این است که به پورت پیش فرض MYSQL (3306) اجازه  فعالیت بدهیم. از آنجایی که ما از توزیع سنت او اس ۷ استتفاده می کنیم؛  می توانیم  دستورات زیر را اجرا کنیم:

firewall-cmd –permanent –add-port=3306/tcp

برای reload کردن قوانین فایروایل از دستور زیر استفاده کنید:

firewall-cmd –reload

حالا باید فایل /etc/my.cnf  را ویرایش کنید:

vi /etc/my.cnf

و سپس خطوط زیر را در قسمت پایین [mysqld] اضافه نمایید:

 [mysqld]

server_id=1

log-basename=master

log-bin

binlog-format=row

binlog-do-db=unixmen

[…]

 در این مثال، unixmen  نام پایگاه داده ای است که باید به سیستم Slave ،   Replicate شود. بعد از اینکه خطوط بالا را اضافه کردید، سرویس ماریادی بی را رستارت کنید. برای اینکار می توانید از دستور زیر استفاده کنید:

systemctl restart mariadb

حالا به عنوان کاربر روت در ماریا دی بی لاگین شوید:

mysql -u root -p

یک نام کاربری و پسورد برای  Slave ایجاد کنید. به عنوان مثال ما از SK به عنوان نام کاربری و centos به عنوان پسورد استفاده کردیم:

MariaDB [(none)]> STOP SLAVE;

Query OK, 0 rows affected, 1 warning (0.00 sec)

MariaDB [(none)]> GRANT REPLICATION SLAVE ON *.* TO ‘sk’@’%’ IDENTIFIED BY ‘centos’;

Query OK, 0 rows affected (0.00 sec)

MariaDB [(none)]> FLUSH PRIVILEGES;

Query OK, 0 rows affected (0.00 sec)

MariaDB [(none)]> FLUSH TABLES WITH READ LOCK;

Query OK, 0 rows affected (0.00 sec)

MariaDB [(none)]> SHOW MASTER STATUS;

+——————–+———-+————–+——————+

| File               | Position | Binlog_Do_DB | Binlog_Ignore_DB |

+——————–+———-+————–+——————+

| mariadb-bin.000001 |      ۴۶۰ | unixmen      |                  |

+——————–+———-+————–+——————+

۱ row in set (0.00 sec)

MariaDB [(none)]> exit

Bye

فقط توجه داشته باشید که باید فایل (mariadb-bin.000001) و شماره ۴۶۰ را یادداشت کنید زیرا در مراحل بعدی به آنها نیاز خواهید داشت.

این مقاله را نیز بخوانید: چگونه مخزن را در سیستم عامل CentOS فعال یا غیر فعال کنیم؟

حالا از پایگاه داده سرور مستر بک آپ بگیرید و آن را به Slave منتقل کنید:

شما می توانید از دستورات زیر برای کپی گرفتن از تمامی داده های موجود در پایگاه داده مستر استفاده کنید و آن را ذخیره نمایید. این پایگاه داده در مراحل بعدی به Slave منتقل خواهد شد:

mysqldump –all-databases –user=root –password –master-data > masterdatabase.sql

این دستور، فایلی به نام masterdatabase.sql را در دایرکتوری فعلی ایجاد خواهد کرد. بسته به اندازه پایگاه داده، مدت زمان انجام این فرآیند متغیر خواهد بود.

دوباره با کاربر روت وارد MYSQL شوید:

mysql -u root -p

 و جدول ها را Unlock نمایید:

MariaDB [(none)]> UNLOCK TABLES;

Query OK, 0 rows affected (0.00 sec)

MariaDB [(none)]> quit

Bye

 فایل masterdatabase.sql را در سرور Slave کپی کنید.  در این مثال، من قصد دارم این فایل را در فولدری به نام /home در سرور Slave  کپی کنم. به همین خاطر از دستور زیر استفاده می کنم:

scp masterdatabase.sql root@192.168.1.151:/home

به خاطر داشته باشید که ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱۵۱ آی پی آدرس سرور Slave من است.

پیکربندی MariaDB Slave:

خوب پیکربندی های مرتبط با سرور مستر را انجام دادیم. حالا باید سرور Slave را نیز پیکربندی کنیم.  بسته MYSQL را بر روی سرور Slave نصب  کنید. همچنین فراموش نکنید که پورت ۳۳۰۶ را از طریق فایروال یا روتر خود فعال کنید.

سپس فایل /etc/my.cnf  را ویرایش کنید:

vi /etc/my.cnf

حالا  خطوط زیر را به بخش پایینی [mysqld] اضافه کنید:

 [mysqld]

server-id = 2

replicate-do-db=unixmen

[…]

در این مثال، Unixmen نام پایگاه داده سرور مستر است.  به خاطر داشته باشید که باید برای سرور مستر و Slave از server-id متفاوتی استفاده کنید. حالا فایل را ذخیره کنید و از آن خارج شوید.

با استفاده از دستور زیر پایگاه داده مستر را ایمپورت کنید:

mysql -u root -p < /home/masterdatabase.sql

همانطور که می دانید، ما در حال حاضر  فایل masterdatabase.sql را  از سرور مستر به دایرکتوری /home/  در سرور Slave کپی کرده ایم. برای اینکه تغییرات ایجاد شده را مشاهده کنید، سرویس ماریادی بی را رستارت کنید:

systemctl restart mariadb

حالا با استفاده از دستور زیر، به عنوان کاربر روت وارد MariaDB خود شوید:

mysql -u root -p

در این مرحله باید به سرور Slave  بگوییم که کجا باید به دنبال فایل Log که بر روی سرور مستر ایجاد کرده ایم بگردد. فقط مطمئن شوید که آی پی ادری مستر، نام کاربری و پسورد را بر اساس اطلاعات خود تغییر داده اید:

MariaDB [(none)]> STOP SLAVE;

Query OK, 0 rows affected (0.01 sec)

MariaDB [(none)]> CHANGE MASTER TO MASTER_HOST=’۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱۵۰′, MASTER_USER=’sk’, MASTER_PASSWORD=’centos’, MASTER_LOG_FILE=’mariadb-bin.000001′, MASTER_LOG_POS=460;

Query OK, 0 rows affected (0.03 sec)

MariaDB [(none)]> SLAVE START;

Query OK, 0 rows affected (0.01 sec)

MariaDB [(none)]> SHOW SLAVE STATUSG;

*************************** ۱٫ row ***************************

 Slave_IO_State: Waiting for master to send event

 Master_Host: 192.168.1.150

 Master_User: sk

 Master_Port: 3306

 Connect_Retry: 60

 Master_Log_File: mariadb-bin.000001

 Read_Master_Log_Pos: 460

 Relay_Log_File: mariadb-relay-bin.000002

 Relay_Log_Pos: 531

 Relay_Master_Log_File: mariadb-bin.000001

 Slave_IO_Running: Yes

 Slave_SQL_Running: Yes

 Replicate_Do_DB: unixmen

 Replicate_Ignore_DB:

 Replicate_Do_Table:

 Replicate_Ignore_Table:

 Replicate_Wild_Do_Table:

 Replicate_Wild_Ignore_Table:

 Last_Errno: 0

 Last_Error:

 Skip_Counter: 0

 Exec_Master_Log_Pos: 460

 Relay_Log_Space: 827

 Until_Condition: None

 Until_Log_File:

 Until_Log_Pos: 0

 Master_SSL_Allowed: No

 Master_SSL_CA_File:

 Master_SSL_CA_Path:

 Master_SSL_Cert:

 Master_SSL_Cipher:

 Master_SSL_Key:

 Seconds_Behind_Master: 0

Master_SSL_Verify_Server_Cert: No

 Last_IO_Errno: 0

 Last_IO_Error:

 Last_SQL_Errno: 0

 Last_SQL_Error:

 Replicate_Ignore_Server_Ids:

 Master_Server_Id: 1

۱ row in set (0.00 sec)

بررسی و تست MariaDB Replication:

قسمت مستر:

 حالا به MariaDB master server بروید و با استفاده از دستور زیر وارد  MYSql prompt  شوید:

mysql -u root -p

سپس یک پایگاه داده با نام Unixmen ایجاد کنید و جدول و ورودی هایی را به آن اضافه نمایید.  به این موضوع توجه داشته باشید که نام پایگاه داده جدید باید منطبق با نام  موجود در فایل my.cnf سرور مستر و Slave باشد.

MariaDB [(none)]> create database unixmen;

Query OK, 1 row affected (0.00 sec)

MariaDB [(none)]> use unixmen;

Database changed

MariaDB [unixmen]> create table sample (c int);

Query OK, 0 rows affected (0.01 sec)

MariaDB [unixmen]> insert into sample (c) values (1);

Query OK, 1 row affected (0.01 sec)

MariaDB [unixmen]> select * from sample;

+——+

| c    |

+——+

|    ۱ |

+——+

۱ row in set (0.00 sec)

MariaDB [unixmen]>

قسمت Slave:

 حالا به سرور Slave بروید و مطمئن شوید که ورودی های ایجاد شده در بالا در پایگاه داده این سرور نیز Replicate شده باشد.

به عنوان کاربر روت وارد MariaDB prompt شوید:

mysql -u root -p

سپس دستورات زیر را اجرا کنید  تا مطمئن شوید ورودی ها به درستی Replicate شده اند:

MariaDB [(none)]> use unixmen;

Reading table information for completion of table and column names

You can turn off this feature to get a quicker startup with -A

Database changed

MariaDB [unixmen]> select * from sample;

+——+

| c    |

+——+

|    ۱ |

+——+

۱ row in set (0.00 sec)

MariaDB [unixmen]>

حالا جدول هایی که در سرور مستر ایجاد شده بود  به طور خودکار در سرور Slave  تکرار(Replicate ) شده است.

منبع

نصب MariaDB Master-Slave Replication در سنت او اس ۷

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

تفاوت های بین هاست ویندوز و هاست لینوکس

انتخاب سیستم عامل مناسب برای سرور ممکن است کار خسته کننده ای به نظر برسد اما این انتخاب آنقدرها که شما فکر می کنید سخت و دشوار نیست. چه بخواهید اولین سایت خود را راه اندازی کنید یا قصد داشته باشید هاست خود را به سرور قدرتمندتری انتقال دهید، این راهنمای سریع و ساده به شما کمک می کند تصمیمات بهتری اتخاذ نمایید. پس همراه وب ایده باشید.

 الزامات مربوط به بودجه:

بیشتر سایت ها متعلق به استارت آپ های کوچکی هستند که بودجه زیادی در دسترس ندارند.  لایسنس ویندوز نیز هزینه دیگری به هاست شما اضافه می کند. همانطور که می دانید توزیع های متعددی از لینوکس وجود دارد که استفاده از آن ها هیچ هزینه ای برای شما نخواهد داشت.

 

همچنین بخوانید: ۱۰ مورد از بهترین توزیع های لینوکس در سال ۲۰۱۶

 

الزامات و نیازمندی های رابط کاربری:

بسته به سطح دانش فنی که در سازمان شما وجود دارد، سطوح متعددی از قابلیت کاربردی رابط کاربری وجود دارد که باید مدنظر قرار گیرد. اگر به استفاده از ویندوز عادت کرده اید، استفاده از سرورهای ویندوزی برایتان خوشایند خواهد بود. به کمک سرورهای ویندوزی می توانید از طریق Remote Desktop (RDP) به سرور متصل شوید و از برنامه های آن در رایانه منزل استفاده نماید. با اینکه چنین ابزارهایی ممکن است استفاده از خودِ سرور را راحت تر سازند اما ممکن است نتوانند مدیریت سایت را همانند کنترل پنل راحت تر و ساده تر نمایند. اگر به استفاده از هاست اشتراکی عادت کرده اید، سرور لینوکسی با کنترل پنل بهترین گزینه برای شما خواهد بود. شما می توانید از cPanel به راحتی استفاده کنید .

الزامات و نیازمندی های مرتبط با نرم افزار:

اگر در مورد الزامات نرم افزاری خود مطمئن نیستید، توسعه دهنده سایت می تواند در این زمینه به شما کمک کند.  به ASP، .NET یا Microsoft SQL نیاز دارید؟ سایت هایی که چنین نیازمندی هایی دارند می توانند از محیط هاست ویندوزی بهترین استفاده را ببرند. اگر به PHP و MYSQL نیاز دارید می توانید برنامه های خود را در هر دو هاست ویندوزی و لینوکسی اجرا نمایید با اینحال اگر این ها تنها نیازمندی شما هستند بهتر است از سرور لینوکسی بهره ببرید.

 فراهم اوردن دسترسی برای سایر کاربران:

زمانی که می خواهید هاستی را برای سایت خود انتخاب کنید باید این گزینه را مدنظر داشته باشید. این کاربران ممکن است کارمندان ، تیم توسعه دهندگان و حتی مشتریان شما باشند. بر روی سرورهای ویندوزی، می توانید از گزینه های قدرتمند مدیریت کاربران که از طریق اکتیودایرکتوری و Group Policy موجود است استفاده نمایید. تایید هویت را می توان به کمک سرور اکتیودایرکتوری متمرکز ساخت. Group Policy نیز می تواند محدودیت هایی را برای کاربران در دامین اکتیو دایرکتوری وارد نماید. به کمک سرورهای لینوکسی، می توانید به سیستم file permission قدرتمندی دسترسی داشته باشید.اگر قصد دارید پلن های هاستینگ را به مشتریان خود بفروشید، سرور لینوکسی با  cPanel راه حل بی نظیری برای شما خواهد بود.

 اگر سرور لینوکسی انتخاب می کنید توزیعی را برگزینید که با آن راحت هستید:

همانطور که می دانید سیستم عامل لینوکس توزیع های مختلفی دارد که رایج ترین آن ها در برگیرنده سنت او اس، دبیان و اوبونتوست. با اینکه شما می توانید هر کدام از این توزیع ها را نصب کنید اما اگر با لینوکس و محیط آن زیاد اشنا نیسیتد بهتر است از سنت او اس با cPanel استفاده نمایید. شرکتامید احمدیانی گزینه های مختلف هاست لینوکس و ویندوز را در اختیار مشتریان خود قرار می دهد. برای بررسی  امکانات و خرید به بخش هاست لینوکس حرفه ای ایران، هاست لینوکس استاندارد ایران ، هاست ویندوز ایران ، هاست لینوکس حرفه ای آلمان مراجعه کنید.

تفاوت های بین هاست ویندوز و هاست لینوکس

۵ (۱۰۰%) ۱ vote

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

فناوری های متن بازی که به راه حل های هاستینگ قدرت می بخشند

زمانی که صحبت از فناوری های موجود برای کسب وکارها به میان می آید، دو گرایش رایج وجود خواهد داشت.گرایش اول این است که تقاضاهای خاصی دارید و می خواهید بدانید چه نرم افزارهایی برای نگهداری آنلاین سایت نیاز است. گرایش دوم این است که به نرم افزارها فکر می کنید و می خواهید سایت با کمترین دردسر اجرا شود.  هر دوی این گرایش ها معتبر هستند اما حتی اگر در زمره افرادی هستید که گرایش دوم را ترجیح می دهند باز هم باید بدانید که چه نرم افزارهایی به سایت شما قدرت می بخشند. بیشتر محیط های هاستینگ از لینوکس قدرت می گیرند که یک  پایه متن باز برای بیشتر سیستم عامل های مختلف است. اگر نرم افزارهایی دارید که نیازمند ویندوز هستند می توانید از محیط های ویندوزی نیز برای هاست خود استفاده کنید. در غیر اینصورت، لینوکس بهترین گزینه موجود است و می تواند انعطاف پذیری خوبی فراهم آورد. هر بخش از نرم افزارها، صرف نظر از وضعیت متن باز آن،  می توانند با هم کار کنند و محیطی را برای شما و تیمتان ایجاد نمایند. برخی از نرم افزارها به شما اجازه می دهند سفارشی سازی های مدنظر خود را انجام دهید. خوب اجازه دهید نگاهی به سیستم عامل ها بیندازیم و ببینیم چه کنترل پنل هایی را می توانید برای ایجاد تغییر مورد استفاده قرار دهید. در ادامه در مورد سیستم های مدیریت محتوا نیز صحبت هایی خواهیم داشت. پس همراهامید احمدیانی باشید.

سرورهای لینوکسی:

پایه و اساس هر سروری سیستم عاملی است که بر روی آن اجرا می شود. لینوکس یکی از این سیستم عامل هاست و  از فناوری متن باز در سطح kernel استفاده می کند. شما می توانید از انواع مختلف لینوکس استفاده کنید که متن باز نیستند.

 

همچنین بخوانید: تفاوت های بین هاست ویندوز و هاست لینوکس

سنت او اس:

سنت او اس یکی از توزیع های متن باز، رایگان و محبوب است که پایه و اساس بیشتر محیط های توسعه ای است. به همین خاطر این سیستم عامل به یک سیستم عامل ساده و پایدار تبدیل شده و دارای قابلیت های امنیتی بسیار مفیدی است. کیفیت جذاب آن نشان می دهد  که چرخه توسعه ای آن زیاد سخت نیست و به گونه ای توسعه یافته است که خطر خطا و مشکل را کمتر می کند.

CloudLinux:

اگر سرور اختصاصی دارید و می خواهید فضای موجود را به مشتریان دیگری بفروشید، CloudLinux می تواند برایتان جذاب باشد. این سیستم عامل به شما اجازه می دهد فضای خود را بهتر تقسیم کنید و آن را در اختیار مشتریانتان بگذارید.

 کنترل پنل ها:

بسیاری از کنترل پنل های محبوب متن باز نیستند  اما شرکت فراهم کننده هاست این کنترل پنل ها را در اختیار شما قرار می دهد.

cPanel/WHM:

cPanel/WHM جزو کنترل پنل های محبوب هستند و استفاده از آن ها بسیار اسان است. این کنترل پنل ها از طرف شرکت های هاستینگ در اختیار شما قرار می گیرد. WHM برای ریسلرهای هاستینگ بسیار محبوب است زیرا می توانند فضای سرور را در میان مشتریان خود تقسیم بندی کنند. کنترل پنل cPanel امکانات بیشتری در اختیار شما قرار می دهد. می توانید سیستم مدیریت محتوای خود را نصب کنید، کدهای موجود را تغییر دهید، اکانت ایمیلی خود را بر روی سرور مدیریت کنید، به FTP  دسترسی داشته باشید و کارهای دیگری انجام دهید. cPanel بسیار انعطاف پذیر است و استفاده از آن اسان است.

 پلسک:

اگر سرورهای ویندوزی دارید می توانید به جای cPanel از پلسک استفاده کنید زیرا  سازگاری بهتری با ویندوز دارد. با اینحال اگر بر روی سرورهای لینوکسی قرار دارید انتخاب دیگری نیز خواهید داشت. درک پلسک آسان تر است و به همین خاطر بیشتر افراد ان را ترجیح می دهند. برخی بر این باورند که پلسک بر روی لینوکس به اندازه محیط ویندوزی مفید نیست اما عقیده شما ممکن است متفاوت باشد.

 سیستم های مدیریت محتوا:

ممکن است به صورت روزانه در مورد سیستم عامل خود  فکر نکنید  و اگر توسعه دهنده نیستید ممکن است به طور مکرر از کنترل پنل استفاده ننمایید. یکی از قابلیت هایی که به طور مکرر مورد استفاده قرار می گیرد سیستم مدیریت محتواست.  سیستم های مدیریت محتوایی که در ادامه معرفی می کنیم متن باز هستند.

وردپرس:

بیش از یک چهارم سایت ها بر روی وردپرس اجرا می شود. مستندات و منابع زیادی در مورد این سیستم مدیریت محتوا وجود دارد. بیشتر سایت های بزرگ از وردپرس قدرت می گیرند و تقریبا برای هر نوع عملکردی از آن استفاده می شود. وردپرس یک پلتفرم ایده آل برای سایت هایی با پایه اطلاعاتی است. اگر می خواهید سایت تجارت الکترونیک  راه اندازی کنید بهتر است CMS دیگری انتخاب کنید.

مگنتو:

مگنتو یکی از CMS های موجود برای راه اندازی سایت های تجارت الکترونیک در مقیاس بزرگ است. بر خلاف سایر سیستم های مدیریت محتوا، زمانی که به تغییرات بزرگ نیاز دارید باید از یک توسعه دهنده استفاده کنید. بعد از پیکربندی، می توان مگنتو را به راحتی مورد استفاده قرار داد.

جوملا:

جوملا جایی بین وردپرس و سایر سیستم های مدیریت محتوا قرار دارد.   اگر انعطاف پذیری و قدرت بیشتری نسبت به وردپرس نیاز دارید می توانید از این پلتفرم استفاده کنید. این پلتفرم زیاد فنی نیست اما اگر فرد مبتدی هستید ممکن است در اجرای آن مشکل داشته باشید. انعطاف پذیری به این معنی است که نیازی به توسعه دهنده در همه زمان ها ندارید. جوملا برای سایت های تجارت الکترونیک عالی است اما همانند مگنتو منحصر به فرد نیست. اگر به دنبال ایجاد و توسعه شبکه اجتماعی شخصی هستید، جوملا بهترین گزینه است.

دروپال:

دروپال نیز یکی از قدرتمندترین CMS هاست. برای استفاده از این سیستم مدیریت محتوا باید درک درستی از HTML، CSS و PHP داشته باشید. این گزینه برای صاحبان کسب وکارهای هیبریدی  یا کسب وکارهایی با توسعه دهنده اختصاصی دروپال ایده آل است.

 نتیجه گیری:

محیط هاست شما از بخش های مختلفی تشکیل شده است. تمامی این بخش ها عملکردهای مختلفی را  فراهم می کنند که سرور اختصاصی یا مجازی را تشکیل می دهد.  اگرچه ممکن است شخصا نخواهید زمان زیادی را بر روی درک تمامی این بخش ها صرف کنید اما سایر افراد تیم باید با این گزینه ها ارتباط داشته باشند. اگر سوالی در این زمینه داشتید حتما با ما تماس بگیرید.

فناوری های متن بازی که به راه حل های هاستینگ قدرت می بخشند

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

نصب مجازی ساز KVM بر روی ابونتو و سنت او اس ۷

همانطور که می دانید KVM یکی از راه حل های مجازی سازی کامل برای لینوکس است که بر روی سخت افزارهای x86 کار می کند و در برگیرنده اکستنشن های مجازی سازی است. این مجازی ساز شامل  ماژول هسته قابل بارگذاری به نام Kvm.ko است که می تواند زیرساخت مجازی سازی اصلی را فراهم کند. ماژول مخصوص پردازنده به نام Kvm-intel.ko نیز در آن وجود دارد. به کمک این مجازی ساز می توانید ماشین های مجازی متعددی را اجرا کنید. هر ماشین مجازی  سخت افزار مجازی خصوص خود را دارد. KVM یک نرم افزار متن باز است.  اگر از لینوکس استفاده می کنید برای ایجاد ماشین مجازی به VirtualBox یا Vmware نیازی نخواهید داشت. می توانید از KVM برای اجرای ویندوز و لینوکس در ماشین های مجازی استفاده کنید. در چنین شرایطی قادر خواهید بود KVM را به صورت مستقیم با یه کمک ابزارهای خط فرمان دیگر مورد استفاده قرار دهید اما به خاطر داشته باشید که  اپلیکیشن گرافیکی مدیریت ماشین مجازی  برای افرادی که سایر برنامه های ماشین مجازی را مورد استفاده قرار داده اند مفیدتر خواهد بود. در این مقاله قصد داریم در مورد نصب KVM بر روی اوبونتو و سنت او اس ۷ صحبت کنیم. پس همراهامید احمدیانی باشید.

 نصب KVM بر روی اوبونتو:

KVM تنها زمانی کار می کند که CPU شما از مجازی سازی پشتیبانی نماید. برای اینکه ببینید CPU ای که در اختیار دارید از این ویژگی ها پشتیبانی می کند یا خیر، بهتر است دستور زیر را اجرا کنید:

 

egrep -c ‘(svm|vmx)’ /proc/cpuinfo

 

۰ نشان دهنده این است که CPU شما از مجازی سازی پشتیبانی نمی کند. این در حالیست که عدد ۱ یا بالاتر از آن نشان دهنده پشتیبانی از مجازی سازی است. باید پشتیبانی از مجازی سازی را  در بایوس رایانه خود فعال کنید. برای اینکه بتوانید KVM و بسته های موردنظر را نصب کنید می توانید از دستور زیر استفاده نمایید. همانطور که در قسمت های قبلی گفتیم می توانید از اپلیکیشن گرافیکی برای مدیریت ماشین های مجازی خود استفاده کنید.

sudo apt-get install qemu-kvm libvirt-bin bridge-utils virt-manager

 

تنها کاربر روت و کاربری که در گروه libvirtd قرار دارد می تواند از ماشین های مجازی KVM استفاده کند. دستور زیر را برای اضافه کردن اکانت موردنظر خود به این گروه مورد استفاده قرار دهید:

sudo adduser name libvirtd

بعد از اجرای این دستور، خارج شوید و دوباره لاگین کنید. دستور زیر را بعد از لاگین اجرا نمایید.  باید لیست خالی از ماشین های مجازی را مشاهده کنید. این موضوع نشان می دهد که همه چیز به درستی کار می کند:

virsh -c qemu:///system list

ایجاد ماشین مجازی:

بعد از اینکه KVM را نصب کردید، راحت ترین روش برای استفاده از آن، کاربرد اپلیکیشن گرافیکی مدیریت ماشین مجازی است.

بر روی دکمه Create New Virtual Machine در تولبار کلیک کنید. در این شرایط Virtual Machine Manager روش نصب را انتخاب می کند و سخت افزار مجازی ماشین مجازی شما را پیکربندی می نماید. اگر از اپلیکیشن های دیگر  همچون Vmware استفاده کرده باشید این فرایند برایتان آشنا خواهد بود. می توانید از طریق دیسک، ISO image یا حتی شبکه نصب خود را انجام دهید.

اگر می خواهید حافظه ماشین مجازی تان بیشتر از ۲ گیگا بایت باشد، باید Linux kernel 64 بیتی داشته باشید. سیستم های ۳۲ بیتی می توانند حداکثر رم ۲ گیگا بایت را به ماشین های مجازی خود اختصاص دهند.

به طور پیش فرض، KVM به شما اجازه می دهد bridged networking شبیه NAT را داشته باشید.  اگر نرم افزار سرور را در ماشین مجازی خود اجرا می کنید و می خواهید از طریق سایر دستگاه های موجود در شبکه به آن دسترسی داشته باشید ، باید تنظیمات شبکه را کمی تغییر دهید. بعد از انتخاب روش نصب، Virt-Manager سیستم عامل guest را بوت می کند.حالا می توانید سیستم عامل را نصب کنید.

مدیریت ماشین های مجازی:

پنجره مدیریت ماشین مجازی لیستی از ماشین های مجازی نصب شده را نشان می دهد. در پنجره مورد نظر بر روی ماشین مجازی راست کلیک کنید.  شما می توانید فعالیت هایی همچون آغاز،خاموش کردن، کلون کردن یا مهاجرت را انجام دهید.

اگر بر روی ایکون شبیه i در تولبار کلیک کنید می توانید اطلاعاتی در مورد ماشین مجازی به دست آورید و سخت افزار مجازی آن را پیکربندی کنید.

پیش نیازها:

همانطور که قبلا نیز بیان کردیم KVM تنها زمانی به درستی کار می کند که CPU از مجازی  سازی سخت افزار پشتیبانی نماید. همانند قسمت قبل برای اینکه بفهمید این قابلیت وجود دارد یا خیر از دستور زیر استفاده کنید:

# egrep ‘(vmx|svm)’ /proc/cpuinfo

اگر دستور بالا خروجی همچون vmx یا svm را داشت می توانید مطمئن شوید که سخت افزار شما از مجازی سازی پشتیبانی می کند.

نصب KVM:

برای نصب آخرین بسته qemu  و نیز اپلیکیشن مدیریت ماشین مجازی دستور زیر را اجرا کنید:

# yum install qemu-kvm qemu-img virt-manager libvirt libvirt-python libvirt-client virt-install virt-viewer

 

ایجاد ماشین مجازی:

بعد از اینکه KVM و سایر ابزارها را نصب کردید،  باید ماشین مجازی خود را ایجاد کنید.

حالت خط فرمان:

دستور virt-install با استفاده از خط فرمان، ماشین مجازی مدنظر شما را ایجاد می کند. این دستور نیازمند ورودی های متعددی است.

# virt-install  –name=itzgeekguest  –ram=1024  –vcpus=1  –cdrom=/tmp/CentOS-6.5-x86_64-minimal.iso –os-type=linux –os-variant=rhel6  –network bridge=br0 –graphics=spice  –disk path=/var/lib/libvirt/images/itzgeekguest.dsk,size=4

به خاطر داشته باشید که دستور بالا از bridged networking “br0” برای  ماشین مجازی استفاده می کند تا بتواند با شبکه بیرون ارتباط داشته باشد.

–name –  نام ماشین مجازی

–ram – اندازه حافظه

–vcpus – تعداد CPU

–cdrom – موقعیت ISO image

–os-type – نوع سیستم عامل

–os-variant – توزیع سیستم عامل

–network – Networking

–graphics – تنظیمات نمایش guest

–disk path –  موقعیت دیسک با اندازه چهار گیگابایت

حالت گرافیکی:

دستور زیر را در ترمینال تایپ کنید

همچنین می توانید به قسمت Application –> System Tools –> Virtual Machine Manager بروید. اگر دسترسی روت نداشته باشید از شما خواسته می شود پسورد خود را انتخاب کنید. بعد از باز شدن آن، می توانید بر روی Localhost  راست کلیک کنید و عبارت new را انتخاب نمایید.  Virtual Machine Manager ویزارد جدیدی را برای ایجاد ماشین مجازی  اغاز می کند. شما می توانید به کمک این رابط گرافیکی کارهای خود را به راحتی انجام دهید.

گام اول:

نام ماشین مجازی را انتخاب کنید. ممکن است از شما خواسته شود سیستم عامل را نصب کنید.

گام دوم:

موقعیت iso image را وارد کنید. نوع سیستم عامل و نسخه آن را انتخاب کنید.

گام سوم:

حالا می توانید CPU و حافظه را برای ماشین مجازی پیکربندی کنید.

گام چهارم:

در این مرحله باید فضای ذخیره سازی که می خواهید به ماشین مجازی اختصاص دهید را تعیین کنید. تیک گزینه Allocate entire disk now را بردارید.اینکار مانع از اختصاص فضای کامل به هنگام ایجاد ماشین مجازی می شود.

گام پنجم:

تمامی تنظیمات را خلاصه کنید، بر روی تنظیمات پیشرفته کلیک کنید تا بتوانید bridged networking را انتخاب نمایید. بر روی Finish کلیک کنید

گام ششم:

حالا KVM ایجاد ماشین مجازی را آغاز می کند.

نصب مجازی ساز KVM بر روی ابونتو و سنت او اس ۷

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

چگونه به روزرسانی امنیتی خودکار را در سنت او اس ۷ فعال کنیم؟

همانطور که می دانید به روزرسانی های امنیتی، از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. بر روی سیستم های لینوکسی، همیشه توصیه می شود بسته های نصب شده به روز نگه داشته شود به خصوص زمانی که این به روزرسانی ها مربوط به مسائل امنیتی باشد. به طور کلی، کاربران باید به روزرسانی های امنیتی را در سیستم های لینوکسی،  در عرض ۳۰ روز پس از انتشار آن، اعمال نمایند.  در این مقاله قصد داریم نحوه فعال سازی و پیکربندی سرور سنت او اس ۷ برای به روزرسانی خودکار موارد امنیتی را با هم مرور کنیم. اینکار شما را مطمئن می سازد که سیستم به طور خودکار بسته ها را دانلود می کند و تمامی به روزرسانی های امنیتی را بدون تداخل دستی اعمال می نماید. پس همراهامید احمدیانی باشید.

پیش نیازها :

 

  • سرور سنت او اس ۷
  • دسترسی روت

گام اول:

همانطور که می دانید Yum-cron، ابزار خط فرمان برای مدیریت سیستم و به روزرسانی بسته ها در سیستم های سنت او اس است. این ابزار در مخزن سنت او اس ۷ نیز موجود است. شما می توانید آن را به کمک دستور زیر نصب کنید:

 

yum -y install yum-cron

بعد از اینکه فرآیند نصب کامل شد، سرویس Yum-cron را استارت کنید و سپس مطمئن شوید که به طور خودکار به هنگام بوت سیستم شروع به کار می کند. تمامی این کارها را می توانید به کمک دستورهای زیر انجام دهید:

systemctl start yum-cron
systemctl enable yum-cron

 

خوب حالا Yum-cron به درستی بر روی سرور سنت او اس ۷ نصب شده است.

 

 گام دوم: پیکربندی Yum-cron برای به روزرسانی های خودکار

بعد از اینکه بسته Yum-cron را نصب کردید، باید آن را برای به روزرسانی های خودکار، پیکربندی کنید. به طور پیش فرض، این کار می تواند به نوع به روزرسانی را فراهم آورد. به روزرسانی های پیش فرض به کمک دستور yum upgrade، به روزرسانی های جزئی و به روزرسانی های امنیتی.

توجه داشته باشید که در این آموزش yum-cron برای به روزرسانی های امنیتی پیکربندی می شود.  در اولین گام، به دایرکتوری پیکربندی Yum بروید و  به کمک Vim editor،فایل ‘yum-cron.conf’ را ویرایش کنید:

 

cd /etc/yum/
vim yum-cron.conf

توجه داشته باشید که شما می توانید از ویرایشگرهای دیگری نیز استفاده کنید.

در فایل بیان شده، به خطی بروید که با ‘update_cmd’ آغاز می شود. حالا نوع به روزرسانی که می خواهید مورد استفاده قرار دهید را تعریف کنید. به عنوان مثال ما در این آموزش بر روی به روزرسانی امنیتی تمرکز می کنیم. پس کافیست مقدار مورد نظر را از default به security تغییر دهید:

update_cmd = security

به همین ترتیب، به خطی بروید که با ‘update_messages’ آغاز می شود. اطمینان حاصل نمایید که مقدار آن را با Yse جایگزین می کنید:

update_messages = yes

همین کار را برای ‘download_updates’ و ‘apply_updates’ انجام دهید.

download_updates = yes
apply_updates = yes

در این شرایط اگر به روزرسانی امنیتی وجود داشته باشد، سیستم به طور خودکار بسته های امنیتی موردنیاز را دانلود می کند و آن را اعمال می نماید. درمرحله بعد باید پیام های نوتیفیکشین را پیکربندی کنیم.  اساسا، Yum-cron دو مسیر پیش رویتان باز می کند: شما می توانید نوتیفیکیشن ها را بر روی STDIO ببینید یا آن ها را در آدرس ایمیل خود دریافت نمایید.  ما گزینه دوم یعنی دریافت از طریق ایمیل را پیکربندی می کنیم. برای اینکار باید مقدار ’emit_via’ به email تغییر پیدا کند:

emit_via = email

سایر تغییرات مرتبط نیز وجود دارد که باید انجام شود. مثلا باید آدرس from و to را برای ایمیل مشخص کنید. مقادیری که باید تنظیم شود به شرح زیر است:

email_from = root@hakase-labs
email_to = myemail@gmail.com
email_host = hakase-labs

 

حالا فایل را ذخیره کنید و از ویرایشگر خارج شوید. مرحله نهایی؛ریستارت کردن سرویس yum-corn است. اینکار از طریق دستور زیر انجام می شود:

systemctl restart yum-cron

تا به اینجای کار، هر به روزرسانی امنیتی بر روی سیستم به طور خودکار دانلود شده و اعمال می گردد.

گام سوم: پیکربندی بسته های مستثنی شده

برخی از اوقات، به هر دلیلی، ممکن است نخواهید به روزرسانی های خودکار را بر روی هر بسته ای اعمال کنید. در چنین شرایطی باید پیکربندی هایی را انجام دهید که به شما اجازه می دهد به روزرسانی ها را برای بسته های انتخابی غیر فعال کنید. در گام نخست، فایل پیکربندی file yum-cron.conf را باید ویرایش نماییم:

 

cd /etc/yum/
vim yum-cron.conf

در انتهای فایل، بخش ‘[base]’ را مشاهده خواهید کرد. خط جدیدی زیر این بخش اضافه کنید که در برگیرنده نام بسته ای است که می خواهید آن را از به روزرسانی خودکار مستثنی کنید. به عنوان مثال دستور زیر را ببینید:

exclude = mysql* kernel*

 

حالا کافیست فایل را ذخیره کنید و خارج شوید.  بعد از انجام اینکار سرویس yum-cron را ریستارت کنید:

systemctl restart yum-cron

در این موردی که ما پیکربندی کردیم، تمامی بسته هایی که با نام mysql  یا kernel آغاز می شود برای به روزرسانی خودکار غیر فعال خواهد شد.

 گام چهارم: بررسی لاگ yum-cron

yum-cron از cronjob برای به روزرسانی امنیتی خودکار استفاده می کندو تمامی لاگ های آن  در دایرکتوری ‘/var/log’ موجود است. به همین خاطر باید به این بخش سر بزنید تا بتوانید لاگ ها را ببینید.

 

cd /var/log/
cat cron | grep yum-daily

در مواردی که می خواهید بسته های به روزرسانی شده را ببینید، می توانید فایل yum.log را بررسی کنید:

cat yum.log | grep Updated

چگونه به روزرسانی امنیتی خودکار را در سنت او اس ۷ فعال کنیم؟

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

بعد از دریافت سرور مجازی سنت او اس چه کارهایی باید انجام داد؟

شرکت های مختلف بعد از اینکه ترافیک سایتشان افزایش یافت یا کسب وکارشان توسعه پیدا کرد به دنبال خرید سرور مجازی می روند. بعد از  تکمیل فرایند خرید، ممکن است سیستم عاملی که روی VPS نصب شده است، سنت او اس باشد. خوب در این شرایط اولین مراحلی که باید طی کنید چیست؟ در این مقاله قصد داریم به همین موضوع بپردازیم.پس همراهامید احمدیانی باشید.

اگرچه می توانید بلافاصله بعد از خرید سرور مجازی خود کارتان را شروع کنید اما موارد و کارهای دیگری نیز وجود دارد که به کمک آن ها قادر خواهید بود بیشترین استفاده را از سرور مجازی جدید خود ببرید و  امنیت آن را بهبود ببخشید. در ادامه سعی می کنیم این موارد را به طور اختصار بیان کنیم.

  1. اتصال به سرور مجازی:

سرور مجازی

اولین کاری که باید انجام دهید اتصال و برقراری ارتباط با سرور از طریق SSH است. در این شرایط باید آی پی آدرس و پورت SSH سرور خود را بدانید. روش های مختلفی برای  اتصال با سرور وجود دارد و انتخاب بهترین روش به  سیستم عاملی که استفاد می کنید بستگی خواهد داشت. برای سیستم عامل ویندوز می توانید از اپلیکیشن های متن باز رایگان همچون putty استفاده کنید. در مقابل برای سیستم عامل های لینوکسی می توانید از ترمینال استفاده کنید. برای درک نحوه ارتباط با سرور توصیه می کنیم مقاله اتصال به سرور مجازی لینوکس از طریق SSH را مطالعه کنید.

  1. به روزرسانی سرور:

مرحله بعد از اتصال موفقیت آمیز به سرور مجازی، به روز رسانی آن است. بر روی سیستم عامل سنت او اس، شما می توانید اینکار را به کمک دستور زیر انجام دهید:

yum update

این دستور پکیج هایی که بر روی سیستم نصب شده را به روزرسانی می کند و آخرین به روزرسانی های امنیتی را نصب می نماید. شما باید به طور منظم سرور خود را به روزرسانی کنید. برای اینکه چنین فرایندی را فراموش نکنید توصیه می کنیم یک یادآوری کننده برای سرور خود تنظیم نمایید.

  1. امن کردن سرور:

امن کردن صحیح سرور مجازی مهم ترین مرحله ای است که بعد از دریافت سرور جدید باید طی کنید. اگر در مورد سرورهای سنت او اس تازه کار هستید و اطلاعات زیادی ندارید می توانید از سرور مجازی مدیریت شده استفاده کنید. در این شرایط متخصصین شرکت ما تمامی مراحل مورد نیاز برای امن کردن سرور را متقبل می شوند.

 از پسوردهای قوی استفاده کنید:

اصلا مهم نیست چگونه از مکانیسم های دفاعی برای امن کردن سرور خود استفاده می کنید. اگر از پسورد ضعیف بهره مند شوید هیچ چیزی نمی تواند از سرورتان محافظت کند. به همین خاطر اصلی ترین و ابتدایی ترین چیزی که بعد از گرفتن سرور مجازی باید  انجام دهید استفاده از پسورد قوی و قدرتمند است. زمانی که می خواهید یک پسورد جدید ایجاد کنید راهنمایی های زیر را به خاطر داشته باشید:

  • اطمینان حاصل کنید که پسورد شما حداقل ۸ کاراکتر طول دارد
  • از ترکیب حروف کوچک و بزرگ انگلیسی استفاده کنید.
  • حداقل از یک عدد یا حروف و نشانه های خاص در پسورد خود استفاده کنید.

دسترسی از طریق SSH را امن کنید:

معمولا تایید هویت از طریق پسورد برای اتصال ریموت از طریق SSH  استفاده می شود. شما می توانید دسترسی SSH خود را به کمک کاربرد SSH KEY امن تر نمایید.

فایروال خود را تنظیم کنید:

یکی از مهم ترین و ضروری ترین مراحلی که برای امن کردن سرور خود می توانید انجام دهید تنظیم فایروال است. در این شرایط قادر خواهید بود از مواردی همچون iptable یا Firewalid استفاده کنید.  برای اینکه بتوانید از حملات بروت فورس(brute-force)  جلوگیری کند بهتر است Fail2ban را نصب نمایید.

 مراحل بعدی:

خوب حالا می توانید با خیال راحت کار با سرور خود را برای مقاصدی که مدنظر دارید آغاز نمایید. می توانید Lamp یا Lamp stack را نصب کنید و از سرور خود به عنوان وب سرور برای میزبانی سایت خود بهره مند شوید.  همچنین قادر خواهید بود از VPS برای راه اندازی میل سرور یا FTP server نیز استفاده کنید. اگر از سرور مجازی لینوکس شرکت ما استفاده می کنید می توانید از متخصصانمان بخواهید همه مواردی که بیان کردیم را برایتان انجام دهند.

بعد از دریافت سرور مجازی سنت او اس چه کارهایی باید انجام داد؟

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani