بایگانی

چگونه هشدارهای vCenter را برای ماشین های مجازی در حال اجرا بر روی اسنپ شات ایجاد کنیم؟

در این  مقاله قصد داریم یک ابزار درون ساخت را معرفی کنیم که می تواند شما را در مورد همه ماشین های مجازی که  در حال اجرا بر روی اسنپ شات در داخل محیط VMware vSphere است آگاه سازد.  ابزار درون ساخت هشدار vCenter نام دارد. همانطور که می دانید ابزارهای مختلفی در بازار وجود دارد که می تواند شما را در مورد اسنپ شات ها آگاه سازد. یکی از این ابزارها Snapwatcher است که توسط برخی از افراد مورد استفاده قرار می گیرد. اما بیشتر افراد از هشدارهای vCenter استفاده نمی کنند یا اصلا در مورد آن اطلاعی ندارند. در این مقاله همراه ما باشید تا این موضوع را با جزییات بیشتری مورد بررسی قرار دهیم.

شما می توانید هشدارها(آلارم ها) را در سطوح مختلفی ایجاد کنید اما بهتر است هشدار مورد نظر در سطح  دیتاسنتر  ایجاد شود. همچنین قادر خواهید بود هشدارها را  در یک سطح بالا همچون سطح vCenter ایجاد نمایید. سلسله مراتب ایجاد آلارم همانند زیر خواهد بود:

vCenter > Datacenter > Cluster > Host(s) > Datastore > Folder > Resource Pool > Virtual Machine

 برای اینکه بتوانید هشدارهای مورد نیاز را ایجاد کنید باید با کاربر ادمین وارد سیستم شوید یا از کاربری استفاده کنید که مجوزهای لازم برای این کار را داشته باشید. اگر چنین کاربری ندارید نمی توانید به سادگی هشداری را ایجاد نمایید. خوب اجازه دهید مراحل ایجاد آلارم را با هم مرور کنیم.

توجه داشته باشید که شما می توانید  هشدارهای خود را از طریق C# client یا از طریق وب کلاینت vSphere ایجاد کنید.

مرحله اول: ابتدا  به vCenter خود وصل شوید و Datacenter object خود را انتخاب نمایید. در فضای خالی  راست کلیک کنید  و گزینه New Alarm را انتخاب کنید. شما همچنین می توانید به صورت مستقیم بر روی datacenter object  راست کلیک کنید و سپس Menu Alarm را انتخاب نمایید. از میان گزینه های موجود Add Alarm را انتخاب نمایید.

create-alarm-720x332

مرحله دوم: همانطور که مشاهده می کنید ۴ تب وجود دارد .

  • تب عمومی یا همان General: در این قسمت باید نام هشدار خود  و نیز توضیحاتی در مورد آن را وارد کنید.

alarms2-720x303

  • Triggers: در یک ناحیه خالی در زیر Trigger type راست کلیک کنید و گزینه Add Trigger را انتخاب نمایید. تنظیمات ۱ و ۱۰ گیگا بایت را انتخاب نمایید.

alarm3-1-720x465

  • تب گزارش گیری یا همان Reporting: این تب به شما اجازه می دهد تکرار و محدوده را در صورت نیاز تنظیم کنید. شما می توانید این قسمت را خالی بگذارید یا مقداری را وارد نمایید.

alarms4-720x355

  • تب اکشن(Action): آخرین تب موجود به شما اجازه می دهد فعالیت هایی که توسط vCenter server انجام خواهد شد را تنظیم نمایید.

alarms5-720x463

توجه داشته باشید که برای  دریافت اعلان از طریق ایمیل باید SMTP خود را بر روی vCneter پیکربندی  کنید.  شما می توانید این قسمت را در منوی Administration > vCenter server Settings > Mail پیدا کنید.

 خوب اگر vCenter server نداشته باشید چه کاری می توانید انجام دهید؟

در چنین شرایطی می توانید از ابزارهای موجود در بازار یا اسکریپت PowerCLI استفاده کنید. زمانی که vCenter server در محیط خود نداشته باشید به این معنی است که:

  • تنها محیط آزمایشگاهی را با ESXi host اجرا می کنید.
  • ESXi host شما دارای لایسنس ولی است اما مدیریت مرکزی ندارید.

 در چنین مواردی می توانید از ابزارهای third party استفاده کنید. این ابزارها  به شما کمک می کند وجود اسنپ شات را تشخیص دهید اما باید این موارد را در سطح هر هاست تعیین نمایید. یکی از این ابزارها RVTools  است. قادر خواهید بود  از این ابزار  به خوبی استفاده کنید.

snapshots-2-720x283

چگونه هشدارهای vCenter را برای ماشین های مجازی در حال اجرا بر روی اسنپ شات ایجاد کنیم؟

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

۲۰ مورد از دستورات virsh برای مدیریت هایپروایز و ماشین مجازی

همانطور که می دانید دستورات virsh زیادی وجود دارد . اما اینکه دقیقا بدانید چه دستوراتی مناسب  نیازهای مدیریتی شما در محیط مجازی هستند کمی دشوار و خسته کننده است. در این مقاله قصد داریم لیستی از این دستورات را در اختیار شما قرار دهیم که مطالعه آن خالی از لطف نیست. استفاده از این لیست به شما کمک می کند بهتر از قبل محیط مجازی خود را مدیریت کنید. پس همراه وب ایده باشید.

 مدیریت ماشین مجازی و هایپروایزرها با استفاده از  دستورات virsh بسیار ساده تر شده است. این یک ابزار درون ساخت متن باز است. با استفاده از این دستورات، می توانید ماشین های مجازی را ایجاد کنید، ویرایش نمایید و انتقال دهید.  همانطور که در ابتدای مقاله نیز ذکر کردیم، دستورات زیادی در این مورد وجود دارد که هر کدام از آن ها به طبقه بندی های مختلفی همچون دستورات دامنه، دستورات بخش ذخیره سازی و دستورات اسنپ شات تقسیم می شوند. حالا سوال اینجاست که با وجود طیف وسیعی از دستورات، چگونه می توان بهترین دستور را برای مدیریت ماشین مجازی و هایپروایزر انتخاب کرد؟ در ادامه لیستی از دستورات را بیان می کنیم که می توانید برای شروع کار خود از آن ها استفاده کنید.

دستورات عمومی:

دستوراتی که در این طبقه بندی قرار می گیرند مخصوص ماشین های مجازی نیستند اما به شما کمک می کنند وظایف مدیریتی عمومی را به خوبی انجام دهید.

help: با استفاده از این دستور می توانید لیستی از دستورات موجود را دریافت کنید. این دستورات در طبقه بندی های مختلفی گروه بندی شده اند.  یک گروه را مشخص کنید تا بتوانید لیست خود را کوچکتر نمایید و توضیحات کوتاهی از هر کدام را مشاهده کنید. همچنین شما می توانید یک دستور خاص را مشخص کنید تا اطلاعات دقیق تری  همچون نام؛ توضیحات و گزینه های موجود را به دست آورید.

List: شما می توانید از این دستور برای به دست آوردن اطلاعات مورد نیاز خود در مورد ماشین مجازی فعلی و وضعیت اخیر آن استفاده کنید. بسته به چیزی که به دنبالش هستید، می توانید  مواردی را مشخص نمایید. این دستور ID name و وضعیت را مشخص می کند. وضعیت های احتمالی شامل در حال اجرا، متوقف شده و  از بین رفته است.

Connect: این دستور به شما کمک می کند به صورت محلی به هایپروایزرهای خود متصل شوید. شما می توانید دسترسی ریموتی را از طریق شناسایی منابع یکسان به دست آورید. مقادیری که در این دستور پشتیبانی می شود شامل xen:/// است که مقدار پیش فرض می باشد. مقدار qemu:///system، qemu:///session و lxc:/// نیز پشتیبانی می شود. برای توسعه یک ارتباط read-only، عبارت readonly را به دستور خود اضافه کنید.

دستورات دامنه:

شما می توانید با استفاده از دستورات زیر، ماشین مجازی خود را به طور مستقیم دستکاری کنید.

Desc: این دستور می تواند توضیحات و عنوان یک ماشین مجازی را تغییر دهد یا به نمایش بگذارد. به خاطر داشته باشید که اگر از هر دو عبارت –live و –config استفاده می کنید، عبارت –config ارجحیت خواهد داشت. همچنین توصیه می شود عنوان ماشین مجازی خود را کوتاه انتخاب کنید اما هیچ قانونی در این مورد وجود ندارد.

save: این دستور ماشین مجازی را متوقف می کند و اطلاعات و داده های موجود را در یک فایل ذخیره سازی می نماید. اینکار باعث می شود حافظه ای که قبلا به یک ماشین مجازی اختصاص داده شده است و دیگر اجرا نمی شود خالی و ازاد گردد. برای نشان دادن پیشرفت فرایند ذخیره سازی، از –verbose استفاده کنید. برای بازیابی ماشین مجازی که قبلا ذخیره شده است ، می توانید از دستور restore استفاده نمایید.

setmem: شما می توانید حافظه اختصاص داده شده به ماشین مجازی خود را با این دستور تغییر دهید اما باید مطمئن شوید که در واحد کیلوبایت تعریف می شود. با استفاده از دستور setmaxmem می توانید حداکثر حافظه اختصاص داده شده به ماشین مجازی خود را تغییر دهید. عبارت  –config،–live و –current اختیاری هستند.

migrate: با استفاده از این دستور می توانید ماشین مجازی خود را با استفاده از مهاجرت زنده و مهاجرت مستقیم به هاست دیگر منتقل کنید. باید به این نکته توجه داشته باشید که هایپروایزرهای واحد از تمامی انواع مهاجرت پشتیبانی نمی کنند. زمانی که در حال مهاجرت Live هستید، می توانید با دستور migrate-setmaxdowntime حداکثر زمان از کارافتادگی را مشخص کنید.

undefine: این دستور ماشین مجازی در حال اجرا را به یک ماشین مجازی گذرا تبدیل می کند بدون اینکه آن را متوقف سازد. اگر ماشین مجازی شما غیر فعال است، این دستور پیکربندی های آن را حذف خواهد کرد. شما می توانید از Flag های متعدد همچون –managed-save ، –snapshots-metadata،–storage ،–remove-all-storage و –wipe-storage استفاده کنید.

dump:  با استفاده از این دستور می توانید یک فایل گزارش دامپ(dump) برای ماشین مجازی خود ایجاد کنید. در این حالت خطاهای موجود قابل شناسایی خواهند بود. اگر می خواهید ماشین مجازی شما تا زمانی که فایل دامپ تکمیل می شود اجرا شود، عبارت –live را به آن اضافه کنید. با استفاده از –crash ، ماشین مجازی شما متوقف می شود.  برای ریست کردن ماشین مجازی بعد از دامپ، از –reset استفاده کنید.

shutdown: این دستور می تواند ماشین مجازی شما را خاموش کند.  استفاده از این دستور نسبت به دستور Destroy امن تر است.  با استفاده از پارامتر  –mode   می توانید روش های مختلفی را برای خاموش کردن ماشین مجازی خود انتخاب کنید.

دستورات Storage pool:

دستوراتی که در این طبقه بندی قرار دارد برای دستکاری و تغییر فضای ذخیره سازی یا همان Storage pool استفاده می شود.

pool-list: این دستور اشیای فعال در pool را مشخص می کند. شما می توانید با استفاده از –persistent ،–transient ،–autostart یا –no-autostart فیلتر کنید. علاوه بر این می توانید pool های خاصی را لیست نمایید.  اگر می خواهید لیستی از pool های غیر فعال را به دست آورید از –inactive استفاده کنید. برای اینکه بتوانید لیست کاملی از دستورات را در دست داشته باشید باید از عبارت –all استفاده نمایید.

pool-build: شما می توانید با این دستور یک pool بسازید. گزینه های در دسترس شامل –overwrite و –no-overwrite است. اگر از گزینه –overwrite استفاده کنید، داده های موجود در دستگاه هدف رونویسی خواهد شد.

pool-edit: این دستور به شما اجازه می دهد پیکربندی XML فضای ذخیره سازی(storage pool) خود را در ویرایشگر متن پیش فرض ویرایش کنید.  این گزینه می تواند مفید باشد زیرا خطاهای موجود را بررسی می کند.

 دستورات Volume:

اینگونه دستورات حجم فضای ذخیره سازی را مدیریت می کنند.

vol-create: این دستور حجمی را از فایل XML یا آرگومان خط فرمان ایجاد می کند. علاوه بر این، شما می توانید حجمی را با استفاده از حجم های دیگر به عنوان ورودی ایجاد نمایید. برای انجام اینکار باید از vol-create-from استفاده کنید. همچنین قادر خواهید بود حجم موجود را از مجموعه آرگومان ها ایجاد نمایید. در این شرایط نیز بهتر است از vol-create-as استفاده کنید. می توانید اندازه خاص و حجم مناسب هر فایل را ایجاد کنید.

vol-resize: این دستور اندازه حجم داده شده را تغییر می دهد. ظرفیت موجود به یک اندازه جدید تبدیل می شود اما  با استفاده از دستور–delta می توان مقداری را به  اندازه فعلی افزود. باید به این نکته توجه داشته باشید که استفاده از دستور vol-resize برای ماشین های مجازی فعال زیاد امن نیست. اما شما می توانید برای تغییر اندازه Live از دستور blockresizecommand استفاده کنید.

vol-wipe: این دستور حجم را پاک می کند و شما را مطمئن می سازد که داده های قبلی، دیگر در دسترس هیچ کسی قرار نمی گیرد. این گزینه زمانی مفید است که می خواهید اطلاعاتی را در ماشین مجازی پاک کنید. با تغییر الگوریتم می توانید الگوریتم های پاکسازی دیگری انتخاب کنید.

دستورات اسنپ شات:

دستوراتی که در این طبقه بندی قرار دارد می تواند اسنپ شات های موجود در ماشین مجازی را دستکاری نماید.

snapshot-list: با استفاده از این دستور می توانید لیستی از اسنپ شات های موجود در ماشین مجازی را به دست آورید. این لیست شامل نام اسنپ شات، زمان ایجاد آن و وضعیت ماشین مجازی  خواهد بود. همچنین فیلترهای زیادی وجود دارد که می توانید از آن ها استفاده کنید. برخی از این فیلترها شامل –from ،–leaves ،–metadata ،–inactive  و –internal است.

snapshot-create: این دستور می تواند اسنپ شاتی را با نام، توضیح و  مقدار دیسک اختصاص داده شده در فایل XML ایجاد کند. اگر دوست دارید اسنپ شاتی را بدون استفاده از ویژگی های بیان شده در فایل XML ایجاد کنید از snapshot-create-as استفاده کنید. با مشخصه –halt ، می توانید بعد از ایجاد اسنپ شات ماشین مجازی را به صورت غیر فعال رها کنید.

snapshot-revert: این دستور به شما اجازه می دهد ماشین مجازی را به یک اسنپ شات خاص بازگردانید. برای بازگرداندن اسنپ شات فعلی از –current استفاده کنید.

snapshot-delete: شما می توانید یک اسنپ شات خاصی را با این دستور پاک کنید یا اسنپ شات فعلی را با اضافه کردن –current پاک نمایید. اگر قصد دارید اسنپ شات و children های آن را پاک کنید از –children استفاده کنید.  با اضافه کردن –children-only ، می توانید children های اسنپ شات را پاک کنید بدون اینکه آسیبی به خود اسنپ شات وارد نمایید.

خوب همانطور که مشاهده کردید لیستی از دستورات Virsh در این مقاله بیان شد. البته باید به این نکته توجه داشته باشید که این لیست  کامل نیست و هنوز هم دستورات زیادی در این مورد وجود دارد. در هر کدام از طبقه بندی ها می توانید دستورات مفید دیگری بیابید. برخی از طبقه بندی ها در این مقاله بیان نشد اما بهتر است در مطالعات خود این موارد را نیز مد نظر داشته باشید. زمانی که صحبت از مدیریت موفق هایپروایزر و ماشین مجازی به میان می آید، درک صحیح تمامی گزینه ها، محدودیت ها و نتایج احتمالی هر کدام بسیار مهم خواهد بود. پس این لیست را با دقت مطالعه کنید و از دستورات موجود برای آسان تر کردن فرایند مدیریت استفاده نمایید.

 منبع

۲۰ مورد از دستورات virsh برای مدیریت هایپروایز و ماشین مجازی

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani