بایگانی

تنظیمات و پیکربندی VMware ESXi

در این مقاله قصد داریم به صورت مرحله به مرحله نحوه نصب، راه اندازی و پیکربندی یک سرور ESXi جدید را با هم مرور کنیم. با اینکه نصب این سرور کار دشواری نیست اما باید به درستی انجام شود تا بعدا مشکلی ایجاد نگردد.

خوب اجازه دهید کار را شروع کنیم. یکی از موارد خوبی که در مورد VMware ESXi وجود دارد این است که نصب آن ساده و سریع است . با اینحال همان طور که قبلا نیز ذکر کردیم باید تنظیمات و پیکربندی آن به درستی انجام شود. اینکار نه تنها به هنگام نصب، بلکه به هنگام پیکربندی نیز باید رعایت شود تا بتوان در آینده به درستی از آن استفاده کرد.

نصب VMware ESXi Server:

  1. قبل از هر کاری باید مطمئن شوید که سخت افزارهای موجود با VMware ESXi سازگار است.
  2. اگر هنوز این سرور را ندارید می توانید نسخه ارزیابی آن را به رایگان دانلود کنید. خوشبختانه استفاده از آن رایگان است و دانلود آن به زمان زیادی نیاز ندارد.شما می توانید آن را از سایت رسمی VMwareدانلود کنید.
  3. قبل از نصب ESXi ، باید تنطیمات بایوس سرور خود را مرور کنید. اگر می خواهید از نسخه ۶۴ بیتی استفاده کنید ممکن است بخواهید VT را فعال نمایید.
  4. حالا مدیا( سی دی) را قرار دهید و نصب را آغاز کنید.
  5. معمولا تمامی پیش فرض ها نصب می شود. در زیر می توانید اسکرین شات هایی را از فرآیند نصب مشاهده کنید.

شکل ۱ : نصب ESXi

image0021233578088079

شکل ۲ : برای شروع نصب اینتر را بزنید.

image0041233578088110

شکل ۳ : اینتر را بزنید تا هارد دیسک پیش فرض برای نصب انتخاب شود.

image0061233578088110

شکل ۴ : کلید F11 را بزنید تا ESXi نصب شود.

image0081233578088110

شکل ۵ : برای راه اندازی مجدد اینتر را بزنید.

image0101233578299219

تنظیمات و پیکربندی کنسول VMware ESXi:

بعد از اینکه ESXi با موفقیت نصب شد و دوباره راه اندازی گردید، باید مراحلی را برای پیکربندی صحیح آن انجام دهیم. کلید F2 را فشار دهید تا با استفاده از کنسول بتوانید ESXi را سفارشی سازی کنید.

 

شکل ۶ : بعد از راه اندازی مجدد، کلید F2 را برای سفارشی سازی فشار دهید.

image0121233578299235

  1. پیکربندی پسورد روت :

 

شکل ۷ : پیکربندی پسورد روت بر روی VMware ESXi

image0141233578299235

  1. پیکربندی شبکه مدیریتی: شبکه برای ESXi شبکه مدیریتی گفته می شود. بنابراین در این مرحله باید آی پی آدرس، زیر شبکه (subnet mask ) و default gateway را تنظیم کنید. اگرچه ممکن است سرور شما با آی پی آدرسی که از DHCP می گیرد به کار خود ادامه دهد اما باید یک آی پی آدرس استاتیک برای آن تنظیم کنید.

شکل ۸ : تنظیم آی پی آدرس استاتیک

image0161233578299235

  1. حالا باید DNS Servers را روی ESXi پیکربندی کنید. برای انجام اینکار به قسمت DNS Settings بروید و آی پی آدرس سرور DNS و نام هاست را تعیین کنید.

 

image0181233578584751

شکل ۹ : انجام تنظیمات   DNS Server

  1. حالا باید پسوند DNS را نیز تنظیم نمایید.

image0201233578584782

شکل ۱۰ : تنظیم و پیکربندی Custom DNS Suffix

با فشار دادن کلید ESC از این بخش خارج شوید. ممکن است به هنگام خروج از شما خواسته شود تغییرات انجام شده را ذخیره کنید . مطمئن شوید که کلید Y را فشار می دهید. در این صورت تغییرات ذخیره خواهد شد.

شکل ۱۱ : پذیرفتن تغییرات انجام شده

image0221233578584860

  1. برای اینکه مطمئن شوید که سرور شما به خوبی پیکربندی شده است، باید از قابلیتی به نام Test Management Network استفاده کنید.

شکل ۱۲ : تست و بررسی Management Network

image0241233578584860

خوب همانطور که در شکل مشاهده می کنید گزینه resolving hostname با شکست مواجه شده است. این گزینه به ما نشان می دهد که باید مطمئن شویم که هاست ESX ما قادر به حل کردن DNS و ارتباط با آن است.

  1. برای انجام اینکار به سرور DNS خود بروید و نام مورد نظر را همانند شکل زیر وارد نمایید.

شکل ۱۳ : اضافه کردن نام هاست

image0261233578775032

خوب حالا که تنظیمات مورد نیاز را انجام دادیم باید بتوانیم از طریق کلاینت ماشین مجازی خود آن را مدیریت کنیم.

تنظیم و پیکربندی VI Client:

  1. ابتدا به سرور vCenter خود وصل شوید و ESXi جدید را به آن اضافه کنید. بهتر است از کاربر روت استفاده کنید.

شکل ۱۴ : اضافه کردن هاست ESXi جدید

image0281233578775048

۲٫لایسنس خود را پیکربندی کنید. اگر مجوز یا لایسنس سرور vCenter شما به “change host license server settings to match these VirtualCenter Server settings whenever a host is added to the inventory” تنظیم شده باشد، مجوز سرور ESXi جدید شما نیز باید به طور خودکار تنظیم شود. هنوز هم باید لایسنس خود را برای سرور جدید چک کنید و آن را تایید نمایید.

image0301233578775126

شکل ۱۵ : بررسی لایسنس ESX

  1. حالا سرور ESXi را به شبکه ذخیره سازی (SAN )متصل کنید.
  2. سرور NTP را پیکربندی کنید. دلایل بسیار زیادی برای تنظیم و پیکربندی صحیح سرور ESXi وجود دارد و NTP یک روش صحیح برای انجام اینکار است. برای فعالسازی NTP ، به تنظیمات و پیکربندی (Configuration) سرور خود بروید و روی گزینه Time Configuration کلیک کنید . سپس گزینه Properties را انتخاب نمایید.

شکل ۱۶ : اضافه کردن یک سرور NTP جدید

image0321233578941329

شکل ۱۷ : تنظیم NTP برای شروع خودکار

image0341233578941344

۵ .امنیت مورد نیاز را در نظر بگیرید. اگر چه ESXi امنیت کافی را دارد اما بهتر است گزینه های امنیتی مورد نیاز را جدی بگیرید. در زیر کارهایی که باید انجام دهید را مشاهده می کنید:

  • در مورد امنیت VMware VI مقالاتی را بخوانید.
  • سعی کنید زمان انتشار نسخه به روز TripWire ConfigCheck را بدانید.
  1. مستندات و راه های ارتباطی را نیز در نظر بگیرید. این دو بخش معمولا فراموش می شود. زمانی که یک سرور جدید اضافه می کنید باید مستندات خود و سایر موارد را به روز نگه دارید. همچنین باید به سایر مدیران نیز اطلاع دهید که یک سرور جدید نصب شده است .

نتیجه گیری:

اضافه کردن یک سرور VMware ESXi جدید آسان و سریع است. با اینحال بخش های مختلف زیادی در این مورد وجود دارد که باید مد نظر قرار گیرد. با استفاده از نکات ذکر شده می توانید سرور جدید خود را سریع تر اضافه کنید و در زمان خود صرفه جویی نمایید.

تنظیمات و پیکربندی VMware ESXi

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

پیکربندی وردپرس بر روی اوبونتو ۱۶٫۰۴

همانطور که می دانید وردپرس یکی از محبوب ترین سیستم های مدیریت محتوای متن باز است و هزاران قابلیت و ویژگی در خود دارد. برخی از این قابلیت ها به صورت رایگان در اختیار افراد قرار می گیرد و برخی نیز به صورت پولی است. در سمت کاربر استفاده از آن بسیار ساده و اسان است و بیشتر پیچیدگی ها در سمت طراح/ توسعه دهنده خواهد بود.

قابلیت ها:

برخی از قابلیت های مهم وردپرس شامل موارد زیر است:

  • این سیستم بسیار انعطاف پذیر است، بنابراین شما می توانید وبلاگ یا سایت های حرفه ای با آن ایجاد کنید.
  • مدیریت کاربران در آن بسیار ساده است. مدیر سایت می تواند کاربران خود را بر اساس نقش هایشان ایجاد و سفارشی سازی نماید.
  • امنیت زیادی دارد. شما مالک همه اطلاعات خود هستید و می توانید آن را در کنار خود داشته باشید.
  • مدیریت رسانه های مختلف به سرعت انجام می گیرد. شما می توانید فایل های مختلفی را آپلود کنید. همچنین قادر خواهید بود Caption ، گالری ها و موارد دلخواه را ایجاد نمایید.
  • منتشر کردن مطلب در وردپرس بسیار اسان است. شما می توانید مطالب را به صورت پیش نویس ذخیره کنید و در نهایت آنها را مرور نمایید. همچنین قادر خواهید بود پست های خود را با پسورد محافظت کنید و حتی محتوای خود را به صورت عمومی یا خصوصی منتشر سازید.

نصب:

قبل از هر کاری سیستم خود را به روزرسانی کنید، سپس باید آپاچی یا سایر وب سرورهای مورد نظر، MySQL-server، MySQL-client و PHP را نصب کنید. بعد از نصب، باید پایگاه داده خود را پیکربندی کنید، فایلی را در بسته وردپرس ویرایش نمایید و سپس CMS را نصب و پیکربندی کنید:

 

# wget http://wordpress.org/latest.tar.gz

خروجی :

–۲۰۱۶-۰۳-۱۶ ۲۱:۲۲:۰۶– http://wordpress.org/latest.tar.gz

Resolving wordpress.org (wordpress.org)… ۶۶٫۱۵۵٫۴۰٫۲۵۰, ۶۶٫۱۵۵٫۴۰٫۲۴۹

Connecting to wordpress.org (wordpress.org)|66.155.40.250|:80… connected.

HTTP request sent, awaiting response… ۳۰۱ Moved Permanently

Location: https://wordpress.org/latest.tar.gz [following]

–۲۰۱۶-۰۳-۱۶ ۲۱:۲۲:۱۱– https://wordpress.org/latest.tar.gz

Connecting to wordpress.org (wordpress.org)|66.155.40.250|:443… connected.

HTTP request sent, awaiting response… ۲۰۰ OK

Length: 7099520 (6.8M) [application/octet-stream]

Saving to: ‘latest.tar.gz’

latest.tar.gz 32%[=====> ] 2.18M 134KB/s eta 30s

اکسترکت کردن بسته:

# tar -xvf latest.tar.gz

تغییر دایرکتوری به وردپرس و کپی محتوا به وب دایرکتوری:

# sudo cp -rRvf ~/wordpress/* /var/www/html

ایجاد پایگاه داده، کاربر پایگاه داده و اختصاص all privileges به کاربر جدید:

# mysql -u root -p

پیکربندی پایگاه داده ای با نام ‘wordpress’ و کاربری با نام ‘unixmen’:

mysql> create database wordpress character set utf8 collate utf8_bin;

Query OK, 1 row affected (0.00 sec)

 

mysql> grant all privileges on wordpress.* to unixmen@localhost identified by “P@ssw0rd”;

Query OK, 0 rows affected (0.01 sec)

 

mysql> flush privileges;

Query OK, 0 rows affected (0.00 sec)

 

mysql> exit

تغییر دایرکتوری به وب:

# cd /var/www/html

کپی فایلsample پیکربندی به wp-config.php:

# cp wordpress/wp-config-sample.php wordpress/wp-config.php

خوب حالا فایل را ویرایش کنید و مطمئن شوید نام پایگاه داده، نام کاربری و پسورد را به درستی اختصاص داده اید.

نمونه خروجی:

* * MySQL settings

* * Secret keys

* * Database table prefix

* * ABSPATH

*

* @link https://codex.wordpress.org/Editing_wp-config.php

*

* @package WordPress

*/

// ** MySQL settings – You can get this info from your web host ** //

/** The name of the database for WordPress */

define(‘DB_NAME’, ‘wordpress’);

/** MySQL database username */

define(‘DB_USER’, ‘unixmen’);

/** MySQL database password */

define(‘DB_PASSWORD’, ‘password’);

/** MySQL hostname */

define(‘DB_HOST’, ‘localhost’);

بعد از اینکه همه تنظیمات به خوبی انجام شد، وب سرویس را ریستارت کنید:

# /etc/init.d/apache2 restart

مرورگر دلخواه خود را باز کنید و عبارت زیر را در آن تایپ کنید:

۱۲۷٫۰٫۰٫۱/wp-admin/install.php

زبان مورد نظر خود را انتخاب کرده و دکمه Continue را فشار دهید:

dns029

همه موارد همچون عنوان سایت، نام کاربری، پسورد را بنویسید و سپس روی گزینه نصب کلیک کنید:

dns030-1

اگر همه چیز به درستی پیش برود می توانید لاگین کنید:

dns031

با استفاده از نام کاربری جدید و پسورد وارد سایت شوید:

dns032

تنظیمات مورد نیاز را انجام دهید:

dns033

خوب کار ما تمام شده است. امیدوارم از این آموزش لذت برده باشید.

منبع

پیکربندی وردپرس بر روی اوبونتو ۱۶٫۰۴

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

نصب و پیکربندی VMware vSphere AutoDeploy

VMware vSphere AutoDeploy یک قابلیت بسیار عالی است که اگر دانش مورد نیاز برای نصب و اجرای آن را نداشته باشید نمی توانید از آن استفاده کنید و با مشکل مواجه خواهید شد. اگر شما اطلاعات و دانش کافی در این زمینه نداشته باشید نصب و ارتقای این قابلیت به نظر پیچیده خواهد رسید. سرور بدون دیسک های داخلی ممکن است ارزان تر باشد. به همین خاطر AutoDeploy(نصب خودکار) به صورت خودکار سرور ESXI را با استفاده از PXE boot راه می اندازد و بوت می کند. برای اینکه از اجرای موفق آن اطمینان حاصل کنید باید یک کلاستر مدیریتی به همراه Vcenter  ، AD، DNS  و DHCP داشته باشید و از نصب خودکار، تنها برای توسعه هاست در کلاسترهای  جداگانه استفاده کنید. اگر چنین نباشد حتما با شکست مواجه خواهید شد.

Image از طریق حافظه بارگذاری می شود بنابراین هیچ دیسک محلی در سرور وجود ندارد. منابع هاست به کمک پروفایل هاست vMware vSphere به  pool مورد نظر افزوده می شود.  نصب خودکار یا همان autodeploy می تواند Image مورد نیاز برای بوت شدن هاست را فراهم آورد  اما باید به خاطر داشته باشید که پروفایل هاست، سرور را پیکربندی خواهد کرد. در شکل زیر تصویری از VMWare را مشاهده می کنید که نشان دهنده معماری  نصب خودکار است:

autodeploy-graphics

نصب خودکار به گونه ای طراحی شده است که با پروفایل هاست vSphere به خوبی کار می کند و همچنین قادر است با  vSphere ESXi image builder نیز کار  کند.  این ابزار  ایجاد image های سفارشی را فراهم می کند. فرآیند کلی باید شبیه  مورد زیر باشد:

Image builder > پروفایل هاست > نصب خودکار

نصب خودکار یک فرایند ساده نیست اما در این مقاله تلاش می کنیم همه موارد را به صورت مرحله به مرحله بیان کنیم. در ابتدا سعی می کنیم کار خود را با پیش نیازها و پیکربندی های اولیه آغاز کنیم زیرا اگر پیش نیازهای مربوطه را نداشته باشید قادر به اجرای درست و صحیح آن نخواهید بود. خوب به موارد زیر دقت کنید:

  • DHCP Server : شما باید گزینه های ۶۶ و ۶۷ را فعال کنید. بنابراین هوشیار باشید که هر DHCP server اجازه انجام اینکار را به شما نمی دهد.
  • TFTP Server : همانطور که می دانید TFTP Server های  رایگان مختلفی در بازار وجود دارد . شما می توانید یکی از این موارد را به دلخواه انتخاب کنید.
  • PowerCLI و vSphere LAB ready: فرض می کنیم که شما تمامی دستورات مورد نیاز را بلد هستید و می توانید با آن کار کنید.

خوب حالا باید ببینیم چگونه می توانیم فرآیند نصب خودکار (Autodeploy) را آغاز کنیم.  اول از هر کاری باید کامپوننت نصب خودکار را نصب کنید که بخشی از بسته نصب VMware vCenter Server است. شما به ویندوز سرور ۲۰۰۸ یا بالاتر نیاز خواهید داشت.  من از ویندوز vCenter server برای این مقاله استفاده می کنم. بنابراین کامپوننت نصب خودکار می تواند با سایر موارد موجود، توسعه یابد.  شما می توانید از VCSA نیز استفاده کنید و نصب خودکار را بر روی یک ویندوز ۲۰۰۸ جداگانه نصب نمایید. فرایند نصب ، پیچیدگی خاصی ندارد و سوالات  زیادی پرسیده نمی شود. کافیست گزینه next را فشار دهید و به مراحل بعدی بروید. بعد از  اجرای تمامی این مراحل باید یک آیکون جدید و زیبا در کلاینت Vsphere خود داشته باشید.

همانطور که قبلا نیز گفتم من از سرور مبتنی بر ویندوز استفاده می کنم به همین خاطر TFTP server را در آن نصب کردم. نصب  کننده یک دایرکتوری پیش فرض ایجاد می کند که بعدا می توانید آن را تغییر دهید. شما می توانید گزینه های موجود را با رفتن به  منوی Fil>configure  پیکر بندی کنید.  مطمئن شوید که سرویس مورد نظر را نیز  فعال می کنید. توجه داشته باشید که شما می توانید به قسمت  سرویس های ویندوز بروید تا اطمینان حاصل کنید سرویس TFTP به صورت خودکار  در طول بوت  اجرا می شود.

tftp

خوب TFTP Server خود را پیکربندی کردیم.  تقریبا موضوع خاصی باقی نمانده است و شما می توانید به کار خود ادامه دهید.

حالا نوبت تنظیم گزینه های DHCP Server می رسد. در این قسمت تنها دو گزینه وجود دارد که باید پیکربندی شود. زمانی که بر روی آیکون نصب خودکار (Autodeploy) در vSphere client کلیک می کنید، به این صفحه می رسید که در آن  نام های عجیب غریبی برای فایل ها را مشاهده خواهید کرد. اما باید به خاطر داشته باشید که  برای تنظیم و راه اندازی سرور خود دقیقا به این اسامی عجیب غریب نیاز خواهیم داشت. پس آن را یادداشت کنید. مرحله بعدی کلیک و دانلود فایل زیپ TFTP boot به دایرکتوری c:tftp  است که قبلا بر روی TFTP Server خود ایجاد کرده اید. فایل را از حالت زیپ در بیاورید .

autodeploy-1

option-67

بعد از اینکه تمامی این مراحل را انجام دادید، می توانید  نام فایل را  به عنوان گزینه ۶۷ در DHCP Server خود کپی کنید.  خوب من سرور DHCP خود را بر روی دامین کنترلر( Domain controller) قرار داده ام. گزینه دوم vCenter server است که من افزونه Autodeploy را در آن نصب کرده ام:

autodeploy2-590x193

 بهتر است دستورات زیر را به خاطر داشته باشید:

New-DeployRule

Add-DeployRule

اگر PowerCLI را بر روی سیستم خود نصب کرده باشید می توانید با تایپ دستورات زیر نمونه هایی را مشاهده کنید:

Get-help New DeployRule -examples

یا:

Get-help New DeployRule -detailed

این دستورات در نگاه اول کمی پیچیده به نظر می رسداما نگران نباشید.  با کمی تلاش می توانید این فرایند را به خوبی انجام دهید.

نصب و پیکربندی VMware vSphere AutoDeploy

1 (20%) 1 vote

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

پیکربندی backing storage برای ماشین مجازی KVM با نرم افزار ceph

object storage به لطف مقیاس پذیری و قیمت مقرون به صرفه ای که دارد به یک گزینه محبوب برای پیکربندی بر روی ماشین های مجازی تبدیل شده است. object storage معمولا در محیط های ابری بیشتر دیده می شود زیرا نیاز به مقیاس پذیری در چنین محیط هایی بیشتر از سایر محیط هاست. Ceph object storage یکی از محبوب ترین محصولاتی است که اخیرا برای پیکربندی backing storage برای ماشین های مجازی مورد استفاده قرار گرفته است.

یک سکوی ذخیره‌سازی آزاد است که به منظور ایجاد آبجکت، بلاک و فایل سیستم بر روی مجموعه‌ای از رایانه‌های متصل به هم (کلاستر) ایجاد شده است. در ، بیشتر نودها در یک کلاستر به همراه یکدیگر کار می کنند تا بتوانند  فضای ذخیره سازی توزیع شده ای فراهم آورند. انواع مختلفی از کلاینت ها می توانند به این نودهای( گره ها) ذخیره سازی متصل شوند. اینکار از طریق دستیابی به  اطلاعات متاداده ای انجام می شود که از طریق نود ceph-mon فراهم شده است. نرم افزارهای Ceph object storage به منظور ارائه فضای ذخیره سازی به شیوه جدید توسعه یافته اند.  اپلیکیشن ها می توانند از طریق رابط برنامه نویسی مستقیم (API) به فضای ذخیره سازی دسترسی داشته باشند. این موضوع بدین معنی است که اپلیکیشن می تواند بدون نیاز به  یک سیستم عامل امکان دسترسی به فضای ذخیره سازی را فراهم آورد. برخی از محصولات object storage ، تنها دسترسی از طریق API را در اختیار مشتریان خود قرار می دهند . به همین خاطر چنین برنامه هایی زیاد مفید و کاربردی نخواهند بود. در مقابل، نرم افزار (Ceph) روش های مختلفی را برای دسترسی کلاینت ها  فراهم می کند.

این برنامه در چه محیط هایی عملکرد بهتری دارد؟

Ceph object storage ؛ در برخی از محیط ها عملکرد بهتر و دقیق تری دارد. بهترین محیط برای استفاده از سف در محیط های ابری است زیرا محصول مقرون به صرفه ای است که می توان آن را برای محدوده وسیعی از فضاهای ذخیره سازی مقیاس بندی کرد. با این وجود، انجام دادن تنظیمات سف زیاد ساده و آسان نیست. این موضوع بدین معناست که کارمندان مربوطه باید دانش کافی در مورد این محصول را داشته باشند. سف در برابر سایر های سنتی بسیار مقرون به صرفه‌تر است و در بیشتر مراکز داده امروزی مورد استفاده قرار می گیرد. همین امر باعث شده است سف یک محصول ذخیره سازی ایده آل برای محیط های بزرگتر باشد. بیشتر شرکت هایی که تنها می خواهند تعداد اندکی را میزبانی کنند از این گزینه استفاده نمی کنند. در پیشنهاداتی که بر اساس سف انجام می شود، کلاینت سف ابجکت های باینری را می نویسد. این موارد به عنوان بلوک های داده در سطح سف به کار می رود و می تواند به صورت خودکار حداقل سه بار تکرار(Replicate) شود. مهم ترین قابلیتی که در سف وجود دارد این است که ماهیت توزیعی دارد. زمانی که ادمین را ایجاد می کند، این  به عنوان نسخه تکرار شده از  ابجکت های باینری نوشته خواهد شد. ذخیره ساز آبجکت سف می تواند به سرعت کار کند و سرورهای مختلفی را با هم سازگار نماید. زمانی که مسئله رابط ها به میان می آید، کلاینت ها دیگر نیازی ندارند تنها به یک رابط ذخیره سازی دسترسی داشته باشند. در عوض، درخواست ها توسط ده ها سرور به صورت همزمان مدیریت می شود. این موضوع بدین معناست که فایل ها  به سرعت در اختیار افراد قرار می گیرد.

 گزینه مقرون به صرفه تر:

شاید بهترین خبر در مورد سف این باشد که می توان آن را به جای اجرا بر روی سخت افزارهای گران قیمت، بر روی سخت افزارهای مناسب و مقرون به صرفه اجرا کرد. نتیجه ای که از این موضوع به دست می آید این است که Ceph object storage می تواند بسیار ارزانتر از SAN های سنتی باشد. کاربران می توانند سف را با استفاده از سرورهای قرار گرفته بر روی رک تنظیم کنند. اگرچه سخت افزارهای ذخیره سازی سف ارزان قیمت هستند اما باید به خاطر داشته باشید که برای سخت افزارهای شبکه باید سرمایه زیادی در نظر بگیرید. از آنجایی که هر آبجکت باینری سه بار Replicate می شود،  مقدار داده هایی که از طریق شبکه ارسال می شود سه برابر خواهد شد.  شما می توانید با استفاده از فضای ۱ گیگا بایتی همه چیز را تست کنید اما به خاطر داشته باشید که به هنگام استفاده از سف در یک محیط تولیدی، به ۱۰ گیگابایت فضا برای شبکه خود نیاز خواهید داشت.

سف یک نرم افزار رایگان و متن باز است. مستنداتی که در سایت این شرکت وجود دارد نحوه راه اندازی آن را به خوبی نشان می دهد.

پیکربندی backing storage برای ماشین مجازی KVM با نرم افزار ceph

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

خرید سرور مجازی

همانطور که می دانید به هنگام راه اندازی سایت گزینه های هاستینگ مختلفی پیش روی خود خواهید داشت. زمانی که تصمیم می گیرید سرور مجازی (VPS) را برای میزبانی سایت خود خریداری کنید باید فاکتورهای خاصی را مدنظر داشته باشید. بر خلاف هاست اشتراکی، خرید سرور مجازی نیازمند در نظر گرفتن فاکتورهای متعددی است. در این مقاله قصد داریم به همین موضوع بپردازیم. پس همراهامید احمدیانی باشید.

سرور مجازی مدیریت شده یا مدیریت نشده:

در هاست اشتراکی، شما دسترسی روت به سرور ندارید. به همین خاطر موضوع سرور مدیریت شده نیز به میان نمی آید. اما زمانی که صحبت از VPS می شود، کل سرور مجازی و مدیریت آن بر عهده خودتان خواهد بود. به همین خاطر باید بعد از راه اندازی سرور، از عملکرد آن اطمینان حاصل نمایید و همیشه ان را بررسی کنید.  اگر مدیریت سرور مجازی بر عهده فراهم کننده هاست باشد به این گزینه سرور مجازی مدیریت شده می گویند. این در حالیست که  در VPS مدیریت نشده  شما باید خودتان مسئول سرور موجود باشید.   در سرور مدیریت نشده شما خودتان مسئول بررسی عملکرد سایت و حفظ  کارکرد درست و صحیح آن هستید. اگر مشکلی در نرم افزار سرور رخ دهد یا مشکلات امنیتی بروز کند، خودتان مجبور به حل آن هستید. به همین خاطر اگر اطلاع کافی در مورد سرور مجازی و عملکرد آن ندارید بهتر است از گزینه مدیریت شده استفاده نمایید.

خرید سرور مجازی

البته باید به خاطر داشته باشید که گزینه های موجود در سرور مجازی مدیریت شده نیز از شرکتی به شرکت دیگر متغیر است . به همین خاطر قبل از خرید سرور مجازی بهتر است پلن های موجود را بررسی کنید.

سیستم عامل ویندوز یا لینوکس:

موضوع مهم دیگری که به هنگام خرید سرور مجازی باید مدنظر داشته باشید سیستم عامل موجود بر روی سرور است. سیستم عامل های لینوکس یا ویندوز دو مورد از محبوب ترین سیستم عامل های مرتبط با سرور است که توسط فروشندگان در اختیار کاربران قرار می گیرد. لینوکس یک نرم افزار متن باز است و هزینه کمتری نسبت به ویندوز خواهد داشت. سرور مجازی لینوکس کاربرپسندتر است و از اپلیکیشن های مختلفی پشتیبانی می کند. همین امر باعث می شود بیشتر افراد چنین سیستم عاملی را انتخاب کنند. با اینحال هنوز هم اپلیکیشن هایی وجود دارد که بر روی لینوکس پشتیبانی نمی شود. در چنین شرایطی می توانید از سرور مجازی ویندوز استفاده کنید.

سرور مجازی ویندوز

 پیکربندی سرور:

پیکربندی سرور شما نقش مهمی در سرعت و عملکرد سایت بازی خواهد کرد. ظرفیت پردازنده، مقدار رمی که به شما اختصاص داده می شود و سایر موارد این چنینی از اهمیت بسیار زیادی برخوردار خواهد بود. علاوه بر این، باید در مورد کیفیت دستگاه فیزیکی که VPS بر روی آن ایجاد شده است نیز اطلاعاتی به دست آورید.

افزونگی و مقیاس پذیری:

افزونگی یا همان Redundancy در اصل به معنای داشتن منبع بک آپ  به خصوص در دیتاسنتر است. اگر منبع تامین قدرت از کار بیفتد، ژنراتور  و سیستم UPS باید وجود داشته باشد. اگر سرویس و خدمات ISP دچار اختلال گردد باید برنامه های جایگزین وجود داشته باشد. اگر سرور دچار overload شود باید سرور دیگری در اختیار قرار گیرد. مقیاس پذیری بدین معناست که می توان اضافه بار ناگهانی سرور را به خوبی مدیریت کرد. هر دوی این موارد به همراه همدیگر باعث افزایش زمان آپتایم و کاهش زمان داون تایم سرور می شوند.

 سهمیه پهنای باند ماهانه:

بیشتر شرکت های ارائه کننده سرور مجازی  مقدار خاصی از پهنای باند را به سرور شما اختصاص می دهند و اگر به پهنای باند بیشتری نیاز داشته باشید در ازای پرداخت هزینه، این گزینه را برایتان فراهم می کنند. زمانی که می خواهید سرور مجازی خریداری کنید، مطمئن شوید که برای داشتن پهنای باند کافی مجبور به پرداخت هزینه گزاف نخواهید بود.

 پشتیبانی از مشتریان:

مهم نیست سرویس ارائه دهنده سرور مجازی چقدر  کارایی دارد و چه ویژگی هایی در اختیار شما قرار می دهد. اگر این شرکت پشتیبانی خوبی از مشتریان خود نداشته باشد دچار دردسر خواهید شد. شما همیشه به یک تیم پشتیبان برای سرور خود نیاز دارید. اگر شرکت ارائه دهنده سرور قادر به پشتیبانی ۲۴ ساعته در هفت روز هفته نیست بهتر است گزینه دیگری را مدنظر قرار دهید.

مقرون به صرفه بودن:

قبل از اینکه بخواهید بهترین گزینه را برای خود انتخاب کنید باید قیمت های موجود را بررسی کنید. هزینه یکی از فاکتورهایی است که نمی توان به راحتی آن را نادیده گرفت.

 پردازنده:

سرور مجازی ، پردازنده مجازی را در اختیار شما قرار خواهد داد که در بیشتر موارد در برگیرنده تعداد خاصی از هسته های پردازنده فیزیکی است. انتخاب پردازنده مناسب به کاری که می خواهید با سرور مجازی خود انجام دهید بستگی دارد.  به عنوان مثال وب سرورها نیازمند CPU زیادی نیستند. این در حالیست که سرورهای مرتبط با بازی، سرورهای چت و سرورهای این چنینی نیازمند پردازنده بیشتری هستند.

فضای دیسک:

فضای دیسک یکی از گزینه های مهمی است که به هنگام  خرید VPS باید مدنظر داشته باشید. باید اطمینان حاصل کنید که برای همه سرورها و داده هایی که می خواهید از آن استفاده کنید فضای کافی وجود دارد. فضایی که انتخاب می کنید به کاری که قرار است با سرور مجازی انجام دهید بستگی دارد. به عنوان مثال یک  سرور ساده که  میزبان یک سایت شخصی است نیازمند فضای دیسک زیادی نیست. با اینحال اگر قصد دارید جامعه بزرگی از گیمرها را میزبانی کنید به فضای بیشتری نیاز خواهید داشت.

نوع فضای ذخیره سازی که برای VPS مورد استفاده قرار می گیرد نیز برای هر نوع نیازی متفاوت خواهد بود. هاست و میزبانی یک سایت شخصی با هارد دیسک Slow به خوبی کار خواهد کرد اما اگر بخواهید کاری انجام دهید که نیازمند نوشتن و خواندن اطلاعات زیاد روی دیسک است باید از سرور مجازی میزبانی شده بر روی SSD استفاده کنید.

 رم:

گزینه بعدی که باید مدنظر داشته باشید مقدار رمی است که به همراه سرور مجازی در اختیار شما قرار می گیرد. اگر می خواهید سرویس های مختلفی را بر روی VPS خود اجرا کنید، قطعا به رم بیشتری نیاز خواهید داشت. به عنوان مثال اگر به دنبال راه اندازی سایت شخصی هستید رم ۵۱۲ مگابایت نیز برایتان کافی خواهد بود. با اینحال اگر می خواهید جامعه بزرگی از گیمرها را ایجاد نمایید به رم بیشتری نیاز دارید.  بدون رم کافی، سرویس های متعدد شما فضای کافی برای اجرا نخواهند داشت. همین امر باعث ایجاد مشکلات بزرگی در عملکرد می شود.

پهنای باند:

حالا باید به مقدار پهنای باندی که فراهم کننده سرور مجازی در اختیارتان قرار می دهد نگاه کنید. مهم نیست چه چیزی را بر روی VPS خود اجرا می کنید، مقدار پهنای باندی که نیاز خواهید داشت به مقدار ترافیکی که سایت دریافت می کند بستگی دارد.  یک سایت ساده به با ترافیک اندک به پهنای باند زیادی نیاز ندارد.

پیش بینی مقدار پهنای باند مورد نیاز بر اساس کاری که انجام می دهید بسیار اسان است. در سایت هایی همچون بازی آنلاین، پهنای باند زیادی مورد استفاده قرار می گیرد. در حالیکه در سایت های شخصی کاربران زیادی وارد سایت نمی شوند و ترافیک زیادی وجود ندارد.

 قیمت:

قیمت نیز مسئله بسیار مهمی است. داشتن سرور مجازی با CPU سریع، رم بیشتر، فضای ذخیره سازی بیشتر و امکانات وسیع تر نیازمند صرف هزینه های زیاد خواهد بود. یک فراهم کننده ایده آل به شما اجازه می دهد سرور مجازی با کمترین قیمت را انتخاب کنید و در صورت نیاز  پلن فعلی را به پلن های بالاتر ارتقا دهید. با اینحال در بیشتر شرکت ها نمی توانید به راحتی پلن دیگری را انتخاب کنید. به همین خاطر  به هنگام خرید سرور مجازی همه جوانب را مدنظر قرار دهید تا انتخاب خوبی داشته باشید.

خرید سرور مجازی

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

چگونه VNC را بر روی اوبونتو ۱۶٫۰۴ نصب و پیکربندی کنیم؟

با سلطه روزافزون توزیع های لینوکسی بر  دنیای سرورها، مسائل زیادی برای کاربران  و مدیران شبکه نیز ایجاد شده است. مدیریت چنین سرورهایی برای همه افراد اسان نیست.  یکی از دلایل بزرگ این امر این است که  همه افراد استفاده از دستورات خط فرمان را به خوبی بلد نیستند حتی اگر دانشی در مورد آن داشته باشند.  همین امر باعث می شود حتی کاربران قدرتمند نیز نتوانند سرور خود را آنگونه که دوست دارند نصب و پیکربندی نمایند. به لطف این مشکل حل شده است. که به معنای است به کاربر اجازه می دهد به کمک کیبورد و موس خود بر روی سرور کار کند و آن را مدیریت نماید.  برای استفاده از موس و کیبورد بر روی سرور باید محیط گرافیکی برای VNC نیز نصب شود. در این مقاله قصد داریم به همین موضوع بپردازیم. پس همراهامید احمدیانی باشید.

 نصب سرور VNC و محیط دسکتاپی:

اولین گام ، نصب سرور VNC و محیط دسکتاپی آن است. این کار ممکن است برای برخی از افراد دشوار باشد. برای نصب این سرور باید در ابتدا از طریق دستورات خط فرمان به سیستم خود لاگین کنید تا بتوانید محیط دسکتاپی گرافیکی را نصب نمایید. به هر حال ما فرض می کنیم که شما وارد سرور خود شده اید و محیط دسکتاپی XFCE و TightVNC که سرور VNC محبوب است را نصب کرده اید:

 

 

پکیج xfce-goodies در برگیرنده عناصر بصری مختلف و برخی از بهبودهای انجام شده است که به شما کمک می کند از محیط XFCE استفاده کنید. همانطور که می دانید XFCE یکی از قدیمی ترین، محبوب ترین و بهترین محیط های گرافیکی در دسترس است.  خوب حالا VNC نصب شده است.

 تنظیم پسورد برای سرور:

در مرحله بعدی باید برای دسترسی به اکانت VNC  خود یک پسورد ایجاد کنید.این سرور به شما اجازه می دهد دو نوع پسورد معمولی و پسورد  view-only ایجاد کنید.  اگر به کمک پسورد معمولی به سرور خود متصل شدید می توانید آن را به طوریکه دوست دارید کنترل نمایید. با اینحال در پسورد view-only شما تنها می توانید اتفاقاتی که رخ می دهد را مشاهده کنید.  اگر دوست داشتید می توانید هر دو پسورد را برای خود ایجاد کنید.

 ایجاد کاربر با دسترسی SUDO:

در این مرحله باید کاربر معمولی بر روی دستگاه لینوکس را با دسترسی Sudo  ایجاد کنید. این موضوع بدین خاطر است که استفاده از کاربر روت در سیستم می تواند خطرات امنیتی برایتان داشته باشد. مثلا فرض کنید می خواهید کاربری با نام webide  ایجاد کنید. پس از دستور زیر استفاده نمایید:

 

 

بعد از وارد کردن دستور بالا از شما خواسته می شود پسورد و برخی از گزینه های اختیاری را وارد کنید. بعد از اینکه کارتان تمام شد این کاربر را به گروه sudo اضافه کنید. برای اینکار از دستور زیر استفاده نمایید.

 

 

حالا اکانت خود را عوض کنید و با اکانت جدید وارد سیستم شوید:

 

 

پسوردی که تنظیم کرده بودید را وارد کنید. مطمئن شوید که کاربر واقعا دسترسی sudo را دارد:

 

پسورد را وارد کنید و اگر پکیج منیجر به خوبی به روزرسانی شد کارتان تمام شده است.  حالا زمان تنظیم پسورد فرا رسیده است.  برای انجام اینکار از دستور زیر و دستورالعمل هایی که بر روی مانیتور خود می بینید استفاده کنید:

 

پیکربندی سرور VNC بر روی اوبونتو ۱۶٫۰۴:

مرحله بعدی پیکربندی سرور VNC برای استریم کردن همه موارد از طریق XFCE است. با اینکه محیط دسکتاپی نصب شده است سرور VNC ممکن است از وجود آن بی اطلاع باشد. ابتدا باید سرور vnc را متوقف کنیم. برای اینکار از دستور زیر استفاده نمایید:

 

 

 

سرور VNC فایل پیکربندی را در دایرکتوری Home ایجاد می کند. شما باید آن را ویرایش کنید. اما قبل از هر کاری بهتر است بک آپی از فایل بگیرید تا اگر مشکلی پیش آمد بتوانید شرایط را به موقعیت قبلی باز گردانید.

 

 

سپس به کمک ویرایشگر مدنظر خود یک فایل جدید ایجاد کنید:

 

داخل فایل ما به سه خط ساده زیر نیاز داریم:

 

 

 

در نهایت باید مطمئن شوید که سرور شما می تواند این فایل را بخواند و اجرا کنید:

 

سپس سرور VNC را استارت کنید:

 

 

اگر همه کارها خوب پیش رفته باشد نباید خطایی در این مراحل دریافت کنید. حالا می توانید از VNC client استفاده کنید و از آن لذت ببرید.

چگونه VNC را بر روی اوبونتو ۱۶٫۰۴ نصب و پیکربندی کنیم؟

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani

چگونه SSH را با تایید هویت دو مرحله ای در سنت او اس امن کنیم؟

فاکتور تایید هویت بخشی از اطلاعات است که تایید می کند شما حق دسترسی به سیستم را دارید. SSH  به طور پیش فرض از پسورد برای تایید هویت استفاده می کند و این موضوع اصلا خوب نیست زیرا تنها یک فاکتور واحد است و اگر پسورد شما در دسترس افراد قرار گیرد  احتمال ربوده شدن اطلاعات افزایش خواهد یافت.  در این مقاله سعی می کنیم نحوه تنظیم تایید هویت دو مرحله ای در سنت او اس را با هم مرور کنیم. پس همراهامید احمدیانی باشید.

 نصب Google-Authenticator:

اپلیکیشن Google-Authenticator بر روی تمامی گوشی های موبایلی در دسترس است و شما می توانید آن را از گوگل پلی یا فروشگاه اپل دریافت کنید.

 نصب PAM گوگل:

PAM زیرساخت تایید هویت بر مبنای سیستم های لینوکسی است که به تایید هویت کاربر می پردازد. شما باید مخزن EPEL  را به کمک دستور زیر نصب کنید:

 

حالا PAM گوگل را نصب نمایید:

 

پیکربندی PAM گوگل:

بعد از اینکه فرایند نصب تکمیل شد، می توانید اسکریپتی را اجرا کنید که به شما کمک می کند کلیدی را برای کاربری که می خواهید فاکتور دوم را برایش اضافه کنید تولید نمایید.  این موضوع بدین معنی است که هر کاربری که بخواهد از تایید هویت OTP استفاده کند باید لاگین شود و اسکریپت را اجرا نماید تا بتواند کلید خود را کسب کند. دستور زیر را برای اجرای این اسکریپت وارد نمایید:

 

بعد از اینکه دستور را اجرا کردید چند سوال از شما پرسیده خواهد شد. اولین سوال را با Y پاسخ دهید. بعد از آن کد QR بزرگی بر روی ترمینال ظاهر می شود که باید آن را به کمک گوشی خود اسکن کنید تا پروفایل به طور خودکار به اپلیکیشن اضافه شود.  همچنین باید مطمئن شوید که secret key، verification code و emergency scratch codes را یادداشت می کنید تا در صورت بروز مشکل  بتوانید باز هم به سرور خود دسترسی داشته باشید.  باز هم سوالاتی از شما پرسیده می شود . هر کدام از این سوالات را بررسی کنید و آن ها را با بله یا خیر پاسخ دهید.

 پیکربندی SSH:

بعد از اینکه به سوالات پاسخ دادید، PAM گوگل آماده است و پیکربندی شده است. حالا باید SSH خود را پیکربندی کنیم. فایل پیکربندی SSH را با دستور زیر باز کنید:

 

خط زیر را به انتهای فایل اضافه کنید:

 

حالا باید SSH را به گونه ای پیکربندی کنیم که بتواند از این نوع تایید هویت پشتیبانی کند. فایل sshd_config را با دستور زیر باز کنید:

 

به دنبال خطی باشید که ChallengeResponseAuthentication را دارد. مقدار آن را به yes تغییر دهید:

 

حالا سرویس SSH را ریستارت کنید:

 

از حالا به بعد از شما خواسته می شود کد تایید را وارد کنید که باید از اپلیکیشن Google-Authenticator خود آن را به دست اورید.

چگونه SSH را با تایید هویت دو مرحله ای در سنت او اس امن کنیم؟

امتیاز دهید

در صورت نیاز به سرور و خدمات مدیریت آن با ما در تماس باشید

۰۲۱۲۸۴۲۱۱۹۳
۰۹۱۲۹۷۲۶۳۴۳
۰۹۳۶۲۱۹۶۳۴۳
@omidahmadyani
@omid_ahmadyani